علىّ و فاطمه به اقتضاى مجانست اولاد عديده از آنها به وجود و ظهور رسيد . دو دختر از رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در خانهء عثمان بود و يك دختر از علىّ در خانهء عمر بود . محض عدم مجانست كه با شوهران خود داشتند ، هيچ مولودى از آنها به وجود نيامد . . .
اهل تسنّن در مناقب و مفاخر عايشه مىگويند كه چهل هزار حديث از رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در حفظ داشت و نمىدانند كه حفظ نمودن حديث حاصلى ندارد و حفظ نمودن قرآن مثمر ثمرى نخواهد بود . اطاعت اوامر و نواهى قرآن را هر كه نمود ، در حقيقت تالى قرآن او است و آن كه قرآن را از بر كرد و حفظ نمود و لكن به مدلول قرآن عمل ننمود ، آن شخص از جملهء مثلهم ك
مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْراةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوها كَمَثَلِ الْحِمارِ يَحْمِلُ أَسْفاراً
است .
پس حفظ حديث حاصلى ندارد ، به مدلول حديث بايد عمل كرد . عذرى شاعر در وصف عايشه گفته است :
حفظت أربعين ألف حديث * و من الذكر آية تنساها
حفظ نمودن آيهء
وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ
بر او واجب بود ، مخصوصا او را فراموش كرد . همانا عايشه مشابه مريضى است كه دواى خود را فراموش بكند و دواى مرضاى غير را محفوظ بدارد .
و از جملهء آياتى كه در قرآن اشاره به خروج عايشه فرمودهاند اين است :
إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ وَ لا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِياطِ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهادٌ وَ مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ
اهل بصيرت چنين تأويل نمودهاند :