مباهله در رداى مبارك داخل فرمود و آنها را اهل البيت خود دانست و در كلام ملك علّام در آيهء مباهله مرتبهء علىّ بن ابى طالب را از اهل البيت گذرانيده ، نفس حضرت رسول فرمود و حسنين - عليهما السلام - را ابناى محمّد - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - خطاب كرد و فاطمه را به لفظ « نسائنا » بيان فرمود . عجب اين است كه شما ردّ آيات كلام اللّه را به شعر شاعر مىكنيد و حال اينكه در قرآن خواندهايد :
وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ
.
بعد از چند روز ديگر با شيخ مذكور ملاقات اتّفاق افتاد . مذكور داشت : چون حقّ با شما بود من مجدّدا جواب ننوشتم . علىّ بن ابى طالب اهل البيت است ، اولاد فاطمه اولاد رسول خدا مىباشند ، چنانچه آيهء مباهله اشاره به اين جمله است . شعر شاعر لغو و بيهوده است . ننوشتن جواب از عدم جواب بود . . . شاه ولايت پناه مكرّر مىفرمودند : « من أحبّنا أهل البيت فليعد للفقر . » [ 105 ] لبّ معنى و مفهوم اين حديث چنين است كه به حسب ظاهر دست ما از مال و جيفهء دنيوى تهى است . معاندين ما با محبّين ما كينه مىجويند و عداوت مىورزند و در امور دنيوى به آنها دخالت نمىدهند . در اينصورت ، بر ذمّهء دوستان و شيعيان ما فرض و حتم است كه با فقر مسكنت انس و الفت بگيرند و در شدايد مصابرت نمايند . در همه وقت و در همه حال ، مهيّاى قهر و سخط ظالمين و غاصبين حقوق ما اهل البيت باشند و از ايشان طمع خير ندارند .
چون امر به اين قرار يافت ، شخصى را به فدك فرستادند تا گماشتهء صدّيقهء طاهره را از آنجا خارج كرده ، فدك را جزء بيت المال مسلمين ضبط نمايد . اين خبر به سمع صدّيقهء طاهره رسيد . به خانهء ابا بكر تشريف بردند و او را از اين امر