جميعا جناب سيّد الشهداء - عليه السلام - شفاعت خواهد فرمود . بعضى تأمّل دارند كه به اين تقدير بايد به افضليت جناب سيّد الشهداء از پيغمبر قائل بشويم .
وقوع يافتن اين شبهات به جهت اين است كه خلق معنى شفاعت را نمىدانند .
شفاعت انبيا و اوليا را در حضور پروردگار ، مثل شفاعت صدور و وزرا در حضور سلاطين قياس نمودهاند كه در حضور خداى تعالى مىايستند و مستدعى عفو تقصير مقصّرين مىشوند ، بعضى قبول و برخى لا قبول خواهد شد .
و به همين قياس است كه مىگويند جناب سيّد الشهداء در روز قيامت در ميدان شفاعت سوار ذو الجناح مىشود و به امر شفاعت اقدام مىنمايد . البتّه سوارى ذو الجناح به جهت اين است كه عرصهء محشر وسيع مىباشد . [ از ] گرمى هوا و تعدّد صفوف و كثرت نفوس پياده نمىتوان حركت نمود ؛ و غفلت از اين دارند كه شفاعت به معنى هدايت كردن و راه نمودن است . هر كه به ارشاد و اهداى هركس داخل بهشت شد ، به شفاعت او داخل شده است . شفاعت يعنى قبول تكليف . هر كه اطاعت اوامر و نواهى انبيا و اوليا نمود و تكاليف آنها را در اين جهان معمول داشت ، همان اطاعت كردن و قبول نمودن ، موصل دخول جنّت مىشود . آنكسى كه ردّ احكام انبيا كرد و در مقام جحود و عناد و عدم اطاعت و انقياد برآمد ، مطلقا قبول شفاعت در حقّ آن شخص نشده است . در حقيقت ، ردّ و قبول شفاعت انبيا به دست خود شخص است . هر كه طىّ مسافت با چراغ نمود ، راه يافت و آنكه در ظلمت قدم گذاشت ، نگونسار شد . از به دو اسلام تا روز شهادت جناب سيّد الشهداء ، مسلمين كه شرف صحبت حضرت رسالت - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - را دريافت نمودند و ايمان آنها قلبى بود ، اين
هادى المضلين ( در علم كلام ) ( فارسى ) — صفحة 144
مساهمون: ملا هادي السبزواري
ص١٤٤