عمل ننمود . اصحاب ترك نجوا گفتند .
چند روزى بدين منوال گذشت ، مقصود خدا و رسول از تمييز يافتن مؤمن با سايرين به عمل آمد . حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - فرمودند كه حكم اين آيه منسوخ شد كه هرگز معمول نمىشود . اينكه ساير اصحاب اقدام به صدقه دادن نكرده ، ترك نجوا با حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - نمودند و حال آنكه اغلب آنها در موارد عديده در راه خدا و رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - بىمضايقه بذل اموال نموده بودند . پس ندادن صدقه و ترك كردن نجوا به علّت آن بود كه ايشان داخل در خطاب
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
نبودند و مخاطب اين آيه در باطن و حقيقت الأمر ائمّهء اطهار بودند و در آنوقت از ائمّهء اطهار - كه مؤمنين هستند - علىّ بن ابى طالب كه مقدّم آنهاست حاضر بود ، فورا اطاعت حكم نموده ، يك دينار زر كه موجود داشت خدمت حضرت رسالت پناه گذاشت و با آنجناب نجوا كرد . محض اختصاص آن حضرت به اين عمل خداى تعالى توفيق اطاعت نمودن اين حكم را از ما بقى اصحاب سلب فرمود . به روى يكديگر نگاه مىكردند و دادن صدقه در نظر آنها امر عظيمى مىنمود ، ناچار ترك نجوا كردند و اطاعت اين حكم در كلّ اهل اسلام اختصاص به علىّ بن ابى طالب يافت .
و همچنين آيهء :
أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ
به اجماع مفسّرين در شأن علىّ بن ابى طالب و وليد بن عقبه نازل شد ؛ و خداى تعالى علىّ را مؤمن و وليد را فاسق لقب داد .
و همچنين آيهء :
أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ
- إلى آخر