اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
نزول اين دو آيه بخصوصه در حقّ ائمّهء اطهار است كه رتبهء عظيمهء ولايت مطلقه بعد از خدا و رسول اختصاص به آنها دارد و به اشاره تخصيص مخصوصى كه در تصريح
يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
تحقّق يافته مبتدئا با علىّ بن ابى طالب است و از آن حضرت به ساير ائمّهء اطهار خواهد رسيد .
و نيز در قرآن در تمييز و تشخيص شخص مؤمن از ساير خلق مىفرمايد :
الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ
. اين آيه تصريح به اين مطلب است كه از براى مؤمن امن و امان است و مؤمن اشخاصى هستند كه ايمان خود را ملبّس به ظلم نكنند و اين شرط از همه كس مفقود و در ائمّهء اطهار - كه آل محمّداند - موجود است . زيرا كه آيهء تطهير در شأن آنها نازل شده . ظاهر و باطن آنها از هر نوعى از انواع شرك و ظلم و عيب و پليدى مطهّر و منزّه گرديده ؛ تقديس و تنزيه آنها را طورى كردهاند كه شاهد بر خلايقاند و در حقيقت و كمون آنها مقام و مكان دارند ؛ و هيچكس را قدرت مقاومت و هم سرى با آنها نخواهد بود . هركه با آنها مكابره و خصومت نمود ، خود را رسوا كرد و مستوجب طعن و لعن نمود ، چنانچه مضمون زيارت جامعه توضيحكنندهء اين مطلب است ؛ مىفرمايد : « من آتاكم فقد نجى و من لم يأتكم فقد هلك . إلى اللّه تدعون و عليه تدلّون و به تؤمنون و له تسلّمون و بأمره تعملون و إلى سبيله ترشدون و بقوله تحكمون .
سعد - و اللّه - من والاكم و هلك من عاداكم و خاب من جحدكم و ضلّ من فارقكم و فاز من تمسّك بكم و أمن من لجأ إليكم و سلم من صدّقكم و هدى من