كردهاند كه آن حضرت آگاهىدهندهء عظيم است كه خلق در او اختلاف نمودهاند و از او مختلف شدهاند .
و در تسبيحات نماز ذكر قيام كه عبارت از : « سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه أكبر » مىباشد ، اختصاص به ذات الوهيت دارد و ذكر ركوع كه « سبحان ربّى العظيم و بحمده » است ، اختصاص به علىّ بن ابى طالب دارد و ذكر سجود كه « سبحان ربّى الأعلى و بحمده » است ، اختصاص به خاتم انبيا و حقيقت محمّديه دارد .
در سورهء تحريم كه خداى تعالى عايشه و حفصه را توبيخ و تهديد فرموده است :
عَسى رَبُّهُ إِنْ طَلَّقَكُنَّ أَنْ يُبْدِلَهُ أَزْواجاً خَيْراً مِنْكُنَّ
چون طلاق آنها بعد از حضرت رسالت به جهت صدق وعد خداى تعالى به دست ولايت علىّ بن ابى طالب وقوع يافت و آن حضرت ايشان را مطلّقه فرمود ، از عداد زوجات نبىّ - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - خارج كرد ، محقّق و معلوم مىشود كه ربّ ممكن الرؤية ايشان را مطلّقه خواهد فرمود .
چون مطلب معظمى بىپرده و بىعقده گفته شد ، محتمل است كه استماع اين كلمات در مذاق بعضى شاقّ و ركيك بيايد ، او را به آيهء مباركهء :
ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتابَ وَ الْحُكْمَ وَ النُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِباداً لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِما كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتابَ وَ بِما كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ وَ لا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلائِكَةَ وَ النَّبِيِّينَ أَرْباباً أَ يَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
مردود نمايند ؛ لهذا در مطلب توضيح و تشريح زياده از قدر حاجت ضرور است ؛ نسبت ربوبيت وقتى منهىّ عنه خواهد بود كه من دون اللّه او را ربّ عالم امكان بدانند .