است و هرگز مرئى و محسوس نخواهد شد . زيرا كه محتجب است در حجاب امر و مشيّت خودش ؛ و اين مشيّت در كمون عقل وقوع يافته و محتجب شده است به حجاب عقليه ؛ و عقل ملكوت السموات و الارض و هيكل توحيد ذات واجب الوجود و ربّ ممكن الرؤية عالم امكان است ؛ و مشاهدهء ربّ ممكن الرؤية اهل اين جهان را ميسّر نخواهد بود ، مگر در قوس نزول به عالم ارض كه منتهى به نقطهء صورت محمّد و آل محمّد - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - بشود . آنوقت ممكن الرؤية خواهد بود ، چنانچه در مكّه و مدينه وقوع يافت و معاصرين درك شرف رؤيت و صحبت آنها را نمودند .
و هركه ادراك اين فيض و نعمت را مع الإيمان نمود ، مؤمن و مسلم و ناجى شد ؛ و هركه در وجود آنها شرك اختيار كرد و اجنبى را در رتبه و شؤونات به آنها قياس نمود ، كافر و مشرك و هالك و منافق شد ، همچنانكه خداى تعالى در باب آنها مىفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ
. اين آيه بخصوصه در حقّ اشخاصى نازل شده است كه عهد ولايت آل محمّد - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - را رعايت نكردند و نقض تبعيت نمودند و حال اينكه شيعهء آل محمّد - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - بودند و با رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - ميثاق ولايت اهل البيت را مؤكّد نموده بودند و بعد از رسول خدا تفرقه در دين خود نموده ، متابعت هواى نفس كردند .
چون ابراهيم ادراك رتبهء عقليهء آل محمّد را نمود و آنها را ربّ ممكن الرؤية عالم امكان ديد كه پيوسته در عوالم آفاق و انفس حاضر و ناظرند ، نفى ربوبيت