اين رو باز گو كردن شرح حال وى ، ما را در يافتن برخى از زواياى زندگى مصنّف يارى خواهد كرد .
ثانيا : او بزرگترين پادشاه اين سلسله به شمار آمده و نقش بزرگى در تربيت علما و نشر علم و فرهنگ اسلامى داشته . مىگويند : نزديك به 260 نفر از انديشمندان ايرانى در طول سلطنت اكبر شاه به سرزمين او مهاجرت كرده و به دربارش راه يافتند .
در حالى كه مجموع عالمان مهاجر در طول سه سلسلهء عادلشاهيان ، نظامشاهيان و قطبشاهيان به هفتاد و چند تن مىرسد ، و در دورهء هيچ يك از امپراتوران تيمورى نيز چنين اقبالى از ناحيهء علما - نسبت به مهاجرت به هند - به چشم نمىخورد .
اكبر شاه
جلال الدين محمّد اكبر شاه ، بزرگترين پادشاه تيموريان هند ، در روز يكشنبه ، پنجم رجب 949 ه . ق . در منطقهء كوت از توابع سند از مادرى ايرانى به دنيا آمد .
در همان اوان نوجوانى پدر خويش ، همايون را از دست داد ؛ و به فرمان بيرم خان نايب السلطنه - كه فردى شيعى مذهب بود - معلّمان و مربّيان بزرگى چون :
مير عبد اللطيف قزوينى و فرزندش مير غياث الدين على ، ملقّب به نقيبخان ، آموزش و پرورش او را به عهده گرفتند .
در سال 971 ه . ق . اكبر شاه صاحب دو فرزند دو قلو به نامهاى حسن و حسين شد .
با كمال تأسّف در دوران حكومت وى ، افرادى با عقايد انحرافى به دربار راه يافتند و به شكل مستقيم و غير مستقيم ، افكار ، انديشهها و تصميمهاى او را تحت تأثير قرار دادند . از جمله اينان ، فردى است به نام شيخ فيضى و برادر كوچكترش ابو الفضل از فرزندان شيخ مبارك .
اكبر شاه نسبت به تمامى فرقهها و نحلههاى مذهبى با تسامح برخورد مىكرد ؛ او مجالس بحث و مناظرهاى تشكيل مىداد كه در آن تمامى گروهها : شيعه ، سنّى ، صوفى ، متكلّم ، فيلسوف ، يهودى ، نصرانى ، زردشتى ، . . . شركت داشتند . آنچه كه او