پس از اسارت مسلمان شد و نام حسن را برگزيد ، و در زمرهء خادمان دربار قرار گرفت .
حسن مدّتها به خدمتگزارى در دربار مشغول بود تا اينكه احمد شاه به سلطنت رسيد و او را به خاطر قابليتهاى ويژهاش از مقرّبان و ملازمان پسر خويش ، محمّد نمود و اين اجازه را به او داد تا به همراه محمّد به دانشاندوزى و فراگرفتن زبان فارسى و عربى بپردازد .
وى به سرعت مدارج رشد و ترقّى را طىّ كرد و در دستگاه حكومتى از مقام ، منزلت و جايگاهى رفيع برخوردار شد ، تا آنجا كه به نام ملك حسن بحرى اشتهار يافت .
او بتدريج بر قدرت و محبوبيت خويش افزود و سرانجام پس از شكست قواى بهمنى كه براى مقابله با قدرت و مقبوليت روز افزون او آمده بودند ، در سال 896 ه . ق . ( 1490 م ) رسما تأسيس سلسلهء نظامشاهى را اعلام كرد ، احمد نگر را پايتخت خويش نمود ، لقب احمد نظامشاه را براى خود انتخاب كرد و فرمان داد تا از آن پس در خطبهها نام او را ياد كنند .
در سال 914 ه . ق . احمد نظامشاه در گذشت و سلطنت 18 سالهاش به پايان رسيد .
پس از او به ترتيب : برهان اوّل ، حسين ، مرتضى اوّل ، حسين دوم ( ميران حسين ) ، اسماعيل ، برهان دوم ( برهان ثانى ) ، ابراهيم ، بهادر ، مرتضى دوم ، حسين سوم در سالهاى : 915 ه . ق . ( 1509 م ) ، 960 ه . ق . ( 1553 م ) ، 973 ه . ق . ( 1565 م ) ، 995 ه . ق . ( 1586 م ) ، 997 ه . ق . ( 1589 م ) ، 999 ه . ق . ( 1591 م ) ، 1003 ه . ق .
( 1594 م ) ، 1004 ه . ق . ( 1596 م ) ، 1012 ه . ق . ( 1603 م ) و 1040 - 1043 ه . ق .
( 1630 - 1633 م ) به سلطنت رسيدند . « 1 »
هامش
( 1 ) . در مقدّمهء كتاب كاروان هند ، ص 7 پادشاهان نظامشاهى و تاريخ به سلطنت رسيدن آنها اين گونه نقل شده است : « برهان اوّل ( 1914 ) ، حسين ( 1961 ) ، مرتضى ( 972 ) ، ميران حسين ( 996 ) ، اسماعيل ( 997 ) ، برهان ثانى ( 999 ) و ابراهيم ( 1003 - 1004 ) » .