مقدّمهء مصحّح
به نام آنكه هستى نام از او يافت محمّد بن احمد خواجگى شيرازى ، از انديشمندان مسلمان قرن دهم هجرى است ، كه تا اوايل قرن يازدهم در قيد حيات بود .
او افزون بر اينكه بر معارفى چون كلام ، تفسير و ادبيات ( صرف و نحو ) تسلّط داشت ، شاعرى توانا نيز بود كه غزل را نيكو مىسرود و در اشعارش به « خواجگى » تخلّص مىكرد .
خواجگى شريف به مكارم اخلاق و محاسن آداب ، موصوف بود و از طبعى سليم و ذهنى مستقيم برخوردار . او در اثر وفور كاردانى و فضايل نفسانى ، از محرمان مجالس خاصّ حضرت خاقانى بود ، و از غايت درستى و راستى انديشه ، چهرهء معانى را به غازهء مضامين تازه سرخ رويىداده ، در نظم و نثر ، خيالات بديع داشت . اين ابيات كه تحرير مىيابد ، جزئى از آن كلّ و برگى از آن گل است :
فنا نهايت كردار حقّ پرستان است
ولى به عشق تو اين شيوه اوّلين قدم است
نگاه گرم كسى آرزو پرستم كرد
و گرنه همّت من فوق شادى و الم است