گرديد .
اما جواب از دليل دوم آن است كه اكتفاء حضرت به مجرد اقرار ايشان به زبان از جهت اجراء احكام شريعت است از حيثيت حفظ نفس و مال و دفن در مقابر مسلمانان و غير ذلك .
و اما اماميه بعضى از ايشان را اعتقاد بمذهب سيم است ، چنانچه مختار نصير الحكماء و المحققين در كتاب تجريد است و بعضى را اعتقاد بمذهب چهارم است ، و حق مقام آن است كه معتبر در ايمان كامل مجموع آن سه امر است ، و اما در مطلق ايمان تصديق بجنان و اقرار به زبان يا عدم انكار به آن ، پس آنچه مروى است از طرق خاصه از امام همام على بن موسى الرضا عليه التحية و الثناء « ان الايمان هو التصديق بالقلب و الاقرار باللسان و العمل بالاركان » و همچنين مروى است از آن حضرت كه « الايمان قول مفعول و عمل معمول و عرفان بالعقول و اتباع الرسول » محمول است بر ايمان كامل نه بر مطلق ايمان .
مؤيد اين دعوى چندين آيه است اول آيه مذكوره دوم
« وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ - الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا »
چه ظاهر است كه حق تعالى بر اين دو طايفه بر اين دو طايفه كه ميان ايشان قتال واقع شده است اطلاق مؤمن كرده است ، و ظاهر است كه هر دو قتال روا نيست فلا جرم يكى ازين دو قتال حرام بوده يا هر دو .
سيم :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصاصُ فِي الْقَتْلى »
وجه دلالت اين آيه آن است كه حق تعالى خطاب به ( يا أيها الذين آمنوا ) نمود بر جمعى كه كشتن ازيشان بظهور آيد ، و در مقابل او قصاص او نمايند ، پس اگر معتبر در ايمان عمل باركان ميبود ، بايستى كه ايشان مؤمن نبوده باشند .
چهارم
« الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ »
وجه دلالت در اين آيه آن است كه حق تعالي در مقام مدح جمعى از مؤمنان را وصف نموده است ، باينكه