و هر كه صدق او معلوم باشد معصوم باشد ، چه رواست كه از غير معصوم كذب صادر شود و آنچه حق تعالى به آن امر فرمايد اطاعت آن واجب است ، و چون متفق عليه است كه غير على معصوم نيست از صحابه ، پس آن حضرت متعين شد از براى عصمت ، پس مؤمنان را اطاعت آن واجب است فلا جرم آن حضرت امام باشد نه غير او .
و حافظ ابو نعيم روايت كرده در حلية الاولياء از ابن عباس كه او گفت اين آيه در شأن حضرت امير عليه السّلام نازل شده .
و ابن مردويه در مناقب خود از ابن عباس روايت كرده كه او گفت « كونوا مع على » .
و ابو المؤيد خوارزمى در مناقب روايت كرده از عبد اللّه عباس كه او گفت « كونوا مع علىّ و اصحابه » .
لطيفه بيست و ششم « وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ »
حافظ ابو نعيم و ابن مردويه از مجاهد روايت كردهاند كه گفت اين آيه در شأن امير مؤمنان عليه السّلام نازل شده و مراد « از الذي جاء بالصدق » محمّد و از « صدّق به » على است .
و مروى است از امام همام محمّد باقر عليه السّلام كه « جاء بالصدق رسول اللّه و صدق به على است » و اين فضيلتى است كه مختص است به او پس افضل باشد و چون افضل باشد امام باشد .
لطيفه بيست و هفتم « وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ »
يعنى نماز گذاريد و ركوع بجاى آوريد با ركوع كنندگان .