كردهاند از عبد اللّه عباس و ثعلبى و واحدى و ديگر مفسران در تفسير خود آوردهاند كه اين آيه در شأن آن حضرت نازل شد و سبب نزول آيه آن بود كه آن حضرت چهار درهم داشت ، و به غير از آن چيزى ديگر نداشت و آن چهار درهم را تصدق فرمود يكدرهم در شب و يكدرهم در روز و يكدرهم آشكارا و يكدرهم نهان و غير آن حضرت هيچيك از صحابه را اين صفت كمال نبود ، پس او افضل باشد و چون افضل باشد امام باشد .
لطيفه بيست و چهارم [ سوره هل اتى ]
« يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً »
:
يعنى وفا مىكنند به نذر و مىترسند از روزى كه شرّ او منتشر و پراكنده است و اطعام ميكنند طعام را بر دوستى حضرت حق تعالى يا بر دوستى اطعام با وجود شدت حاجت به آن بمسكين و يتيم و اسير .
ابو المؤيد خوارزمى در كتاب مناقب و ثعلبى و واحدى و مفسران در تفاسير آوردهاند كه امام حسن و امام حسين عليهما السلام خسته شدند ، حضرت رسالت و جميع صحابه بعيادت ايشان رفتند و با حضرت امير عليه السّلام گفتند اى ابو الحسن اگر نذرى فرمائى جهت آنكه حق تعالى حسنان را شفا دهد مناسب است ، پس آن حضرت و فاطمه با فضه كه جاريهء ايشان بود نذر كردند كه سه روز روزه دارند ، بعد از آنكه حق تعالى ايشان را شفا دهد و آن دو سرور نيز نذر كردند كه چون بارى تعالى ايشان را شفا دهد ، سه روز روزه دارند .
حق تعالى ايشان را شفا و عافيت كرامت فرمود ، بعد از صحت و عافيت مجموع اهل بيت نبوت و رسالت نيت صوم كردند .
و روزى كه روزه داشتند ، در خانه ايشان هيچ طعام موجود نبود كه شب به آن