رسالت گوئيد ، بايد كه پيش از مناجات كردن با آن حضرت ، صدقه بدهيد .
ثعلبى و واحدى و غير ايشان از مفسرين گفتهاند كه سبب نزول اين آيه آن بود كه اغنياء صحابه با حضرت رسالت راز بسيار ميگفتند و در مناجات با او اكثار مىنمودند چنانچه فقرا و اصحاب صفه را مجال مجالست آن حضرت نماند ، و حضرت رسالت را از كثرت مناجات و طول جلوس ايشان كراهت بهم رسيد و حيا مانع بود كه ايشان را منع فرمايد ، حضرت حق تعالى ازين جهت حرام گردانيد بر مسلمانان كه با حضرت رسالت راز گويند مگر كه پيش از مناجات صدقه بدهند و اين آيه فرستاد .
پس اصحاب و ديگر فقراء و مساكين جهت آنكه وجه تصدق نداشتند و اغنيا بسبب بخل و محبت جيفه دنيوى ترك مناجات حضرت نبوى كردند حضرت شاه ولايت در حينى كه آيه نجوى نازل شد يك دينار طلا داشت ، و بده درهم بفروخت و بده دفعه به صدقه داد ، و هر بار كه درهمى به صدقه ميداد با حضرت رسالت رازى ميگفت ، و مناجاتى ميفرمود ، تا اين حكم باقى بود به غير آن سرور هيچكس با حضرت رازى نگفت .
بعد از آن حضرت حق تعالى بتوبيخ و سرزنش ايشان كه از جهت بخل و محبت دنيا ترك مناجات نبى كردند اين آيه فرستاد كه
« أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ »
يعنى آيا ترسيديد كه پيش از مناجات رسول صدقه بدهيد و حكم آيه نجوى منسوخ شد .
حضرت شاه ولايت فرمود كه « ان فى كتاب اللّه لآية ما عمل بها احد قبلى و لا يعمل بها احد بعدى و هى آية المناجاة فانها لما نزلت كان لى دينار فبعته بدراهم و كنت اذا ناجيت الرسول تصدقت حتى فنيت فنسخت بقوله تعالى
أَ أَشْفَقْتُمْ
الآية .
يعنى بدرستى كه در كتاب خدا آيتي هست كه هيچكس پيش از من به آن