داخل عرصه قيامت شود ، او را گناهى نمانده باشد كه از آن سؤال نمايند .
و شكى نيست كه اين بشارت قرآنى و اشارت آسمانى فوق ساير مقامات استبشار شيعه اثنى عشرى است ، و روايت سابقه متضمن آن است كه اثنى عشرى در وقت نزع ، ملك الموت او را ببهشت بشارت دهد ، و در قبر منكر و نكير نيز او را بدخول بهشت مستبشر و مسرور گردانند ، و در روز قيامت محبّ خاندان ولايت و و امامت را زيب و زينت داده ببهشت درآورند چنانچه در دنيا بطريق شب زفاف عروسان را آرايش كرده به خانه شوهر آورند و محب خاندان را نامه اعمال نويسند كه اين كسى است كه بسنت پيغمبر عمل نموده و ترك چيزى از مهمات ملت و شريعت آن حضرت ننموده .
و بعد از آنكه خصايص محبان را ذكر فرموده بلوازم عداوت يعنى جماعتى كه بخلافت و امامت آل محمّد قايل نگشته از جاده اطاعت و متابعت آن حضرت منحرف شده باشند ، اشاره فرموده كه هر كه بر بغض آل محمّد بميرد كافر مرده باشد و روز قيامت چون بمحشر درآيد بر پيشانى او نوشته باشد كه « كسى است كه محروم و نااميد از رحمت الهى است » .
تا اينجا ترجمه عبارت وافي هدايت سيد الأنبياء است و از فحواى اين روايت فهميده مىشود كه واسطه ميان محبت و عداوت اهل بيت رسالت نبوده چون محب نباشد عدو خواهد بود ، زيرا كه اين دو صفت مقابل يكديگر بوده ، وجود احدهما مستلزم عدم ديگرى است ، خصوصا آنكه محبت اهل بيت باطاعت اعتراف بامامت و خلافت ايشان است .
لطيفه هشتم در بيان كريمه « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ »
است
يعنى بعضى از آدميان هستند كه جان خود را از براى رضاى حق تعالى