برده بود ، پس جبرئيل آمده بيك نفخه او را بحبشه انداخت و آن حضرت را هدايت نموده بعمش ابو طالب رسانيد .
لطيفه چهارم
آن است كه معارض به آيه كريمه
« ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى »
است . وجه توفيق چنانست كه مراد از ضلالت در اين آيه ضلالت در شريعت است نه ضلالت به چندين معنى كه مذكور گرديد .
شبهه دوم [ سهو و نسيان ]
آن است كه اهل خلاف روايت ميكنند كه چون آن حضرت دورى قوم را از خود ديد پس اين معنى برو شاق و دشوار نمود و از حق تعالى آرزوى چيزى نمود كه سبب نزديكى ايشان به او شود ، حق تعالى بر او سوره نجم انزال فرمود پس آن حضرت تلاوت او بجاى آورد كه رسيد بكريمه
« أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى »
پس شيطان زبان آن حضرت را جارى ساخت به « تلك الغرانيق العلى منها الشفاعة ترتجى » .
و چون قريش اين گفته شنيدند ، بغايت فرحناك گرديده گفتند كه محمّد خدايان ما را ببهترين وجهى مذكور گردانيد و بعد از آنكه آن حضرت به سجده درآمد مؤمنان و مشركان نيز به سجده درآمدند زيرا كه شفاعت خدايان خود را از آن حضرت شنيده بودند و بالجمله هيچ كس در آن مسجد نبود كه سجده بجاى نياورد مگر وليد بن مغيره كه استطاعت سجده كردن از پيرى كه او را بود به هيچ وجه نداشت پس مشت ريگ از بطحا برداشته سجده بر آن كرد .
پس مردمان از مسجد متفرق در هنگامى شدند كه قريش به آن كلماتي كه استماع آنها نموده بودند مسرور و مبتهج بودند .
و بعد از آن جبرئيل عليه السّلام بر آن حضرت آمد فرمود كه تلاوت چيزى نمودى