ميقات دوم در دفع شبهات اهل خلاف درباره عصمت حضرت نبى ما محمد مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و آن هيجده شبهه است
شبهه اول در كريمه « وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى »
است ،
وجه استدلال اهل خلاف آنكه ضمير منصوب در اين آيه خطاب به حضرت رسالت پناه است پس مراد ضلالت از دين است يا از راه حق و مانند اين روا نيست آن حضرت را نه قبل از نبوت و نه بعد از نبوت .
جواب ازين شبهه به چندين لطيفه است .
لطيفه اول
آن است كه مراد از ضلالت غفلت از مرتبت نبوت است چنانچه ظاهر است از كريمه
« ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ »
يا مراد از ضلالت غفلت از شريعت اسلام كه مأمور است بتبليغ او يا غفلت از علم و احكام و بيان حلال و حرام .
لطيفه دوم
آن است كه مراد از ضلالت غفلت از معيشت و طريق كسب است .
لطيفه سوم
آن است كه مراد از ضلالت گم شدن آن حضرت در هنگامى است كه در طريق شام با عمش ابو طالب رفته بود ، و شيطان زمام ناقه آن حضرت را گرفته از راهش بيرون