و اموال در حيات دنيا داده است تا مردمان را از راه حق تعالى گمراهى دهند چنانچه ظاهر كريمه
« رَبَّنا إِنَّكَ آتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَ مَلَأَهُ زِينَةً وَ أَمْوالًا فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا رَبَّنا لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِكَ »
است .
جواب ازين شبهه آنست كه نسبت دادن موسى آن را ببارى تعالى در حيّز منع است و كريمه
« لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِكَ »
به چندين وجه است .
اول آنست كه مراد « از
لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِكَ
لان لا يضلوا عن سبيلك » است پس كلام در نهايت صحت است و اين تأويل از جهت آنست كه لام
« لِيُضِلُّوا »
لام غرض باشد و ازينجاست قول شاعر :
شعر :
نزلتم منزل الاضياف منا * فعجلنا القرى ان تشتمونا
يعنى أن لا تشتمونا .
دوم آنست كه لام در اين كلمه لام عاقبت است نه لام غرض و اين جارى مجراى قول حق تعالى است
« فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَ حَزَناً »
و حال آنكه فرعون او را نجسته بود از براى اينكه حزن و اندوه او شود مگر آنكه عاقبت آن حزن بود فلهذا جايز است دخول لام عاقبت چنانچه در كلام حقايق انجام سيد اوصيا واقع است .
شعر :
له ملك ينادى كل يوم * لدوا للموت و ابنوا للخراب
و نظاير اين بسيار است و بالجمله چون حق تعالى عاقبت كار ايشان را مىدانست كه نمىميرند مگر آنكه كافر باشند نبى خود را بطريق وحى اعلام نمود كه رواست ترا كه گوئى تو ايشان را اموال دادى تا مضل گردند .