باشد ، پس آن حضرت بهتر از انبيا خواهد بود ، و اما سبب آنكه اين خاصيّت امت آن حضرت است آن است كه بعضى امتان هر پيغمبرى اگر موصوف بصفتى باشند امتان او را موصوف به آن صفت گردانيد كه
« وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ »
.
شرف هفدهم آن است كه حق تعالى امتان آن حضرت را عقلا و اصحاب خرد گردانيد و ظاهر است از اينكه آن حضرت عاقلترين امت بوده است قال اللّه تعالى
« اتَّقُونِ يا أُولِي الْأَلْبابِ »
.
و چون ذكر امتهاى پيشينيان كرد آنجا كه قوم موسى را مرغ بريان و ترنجبين ميفرستاده ايشان ميگفتند : ما بر يك خورش صبر نكنيم ما را پياز و سير و عدس ميبايد حق تعالى نادانى ايشان را بازنموده نسبت جهالت بايشان داده است كه
« إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ »
و باز موسى به زمين عمالقه شد قوم گفتند كه
« فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ »
گفتند تو و خداى تو متوجّه شده مقاتلت با ايشان كنيد كه ما اينجا نشستهايم و مانند اين سخنان از امت محمّد مصطفى بظهور نيامده .
بلكه چون آن حضرت خواست كه بغزا رود ، صحابه گفتند يا رسول اللّه ما به تو چنان نگوييم كه قوم موسى گفتند كه تو و خداى تو متوجه كافران گرديده با ايشان جدال كنيد كه ما اينجا نشستهايم .
شرف هيجدهم آن است كه آن حضرت را اختصاص ببانگ نماز بود چنانچه فرموده است كه
« رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ »
يعنى ذكر ترا بيفراشتم هر جا كه نام من ياد كنند نام تو كه محمّدى بدان پيوسته بود .
شرف نوزدهم آن است كه آن حضرت فرمود كه
« إِنَّ اللَّهَ مَعَنا »
و كليم فرمود كه
« إِنَّ مَعِي رَبِّي »
و ظاهر است در نظر بصيرت سياران بيداء معانى كه اول نشانهء سير من اللّه است و دوم نشانهء سير في اللّه است .
شرف بيستم آن كه شخص عنصرى آن حضرت را سايه نبود و درين اشعار است