هارُونَ بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ »
محمّد را صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بجمله خلايق فرستاد كه
« وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ »
.
شرف پنجم خداى تعالى فرمود كه
« إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ »
يعنى قرآن را ما فرستاده و نگاه بانى آن مىنماييم و بالجمله نگهداشتن قرآن را به خود اضافه كرد ، و اين فضيلت هيچ پيغمبر را نبود و كتابى كه به ايشان فرستاده نگاه داشتن آن را به ايشان نسبت داده فرمود كه
« بِمَا اسْتُحْفِظُوا مِنْ كِتابِ اللَّهِ »
چون حفظ را به ايشان بازگذاشت تغيير و تبديل و تحريف بدان كتابها راه يافت ، امّا در انجيل چنانچه در كتاب « مصقل صفا در تجليه آينه حقنما در ردّ مذهب نصارى ، و در كتاب « لوامع در رد شبهات نصرانى » بيان تغيير آن نمودهايم .
و امّا در تورات و زبور چنانچه در كتاب « صواعق رحمان در ردّ مذهب يهودان » متوجّه بيان تغيير تورات و زبور و غيرهما شدهايم ، و حق تعالى اشارت بوقوع تغيير آن كتابها نموده است كه
« يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ »
كه
« فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ
وَ ما هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ يَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ »
.
شرف ششم دعواتى كه پيغمبران را فرموده است بيشتر « يا ربّ » است چنانچه آدم عليه السّلام فرموده كه
« رَبَّنا ظَلَمْنا »
و نوح نيز گفته است
« رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي
-
رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ »
حق تعالى اين دعا را به حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله بياموخت با زياده امّا اول چنانچه فرموده است
« رَبِّ زِدْنِي عِلْماً
-
رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّياطِينِ »
و همچنين زياده برين دعا كه هيچ يك انبيا را نبوده است مثل آن كه
« قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ ،
قُلِ اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
و اين لفظ « اللهمّ » از جمله لفظهائى است كه مخصوص به جناب واجب الوجود است ، جلّ جلاله و هيچكس را بدان نخوانند به خلاف لفظ رب چون آن را بر مخلوقين نيز اطلاق نمايند ، مثل ربّ الدّار ، و ربّ البيت ، و چنانچه يوسف عليه السّلام فرموده است كه
« اذْكُرْنِي عِنْدَ رَبِّكَ »
.