شرف دوازدهم حق تعالى آن حضرت را ملقب بالقاب رحمت عالميان ساخته كه
« وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ »
و آنچه از براى مؤمنان بود بيان كرده فرمود
« وَ كُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها »
يعنى شما بر كنار گودى از آتش بوديد رسول شما را از آن رهانيده خلاصى داد و آنچه از كافران واقع شده اينست
« وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ »
يعنى كفار را ميگويد كه خداى تعالى شما را عذاب نكند در وقتى كه رسول ميان شما باشد و كافرانى كه در امت ماضيه بودند همه عذابها رسيد چنانچه ميفرمايد
« فَكُلًّا أَخَذْنا بِذَنْبِهِ »
يعنى همه را بگناه خويشتن بگرفتيم :
بعضى را سنگ باران و بعضى را بزلزله هلاك كرديم و بعضى را به زمين فرو برده و بعضى را به آب غرق كرده و بعضى را مسوخ ساختيم و كافران كه در عهد آن حضرت بودند هيچ يك را عذاب نيامد ، از جلالت منزلت و رتبت آن حضرت .
شرف سيزدهم قال اللّه تعالى :
« وَ النَّجْمِ إِذا هَوى »
چون كافران گفتند كه محمّد را وحى نمىآيد ، آنچه ميفرمايد سحر است خداى عزّ و جل قسم ياد كرد به نجم تا آنجا كه فرمود
« إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى »
پس بيان قرب منزلت و دنوّ مرتبت آن حضرت را نمود كه
« دَنا فَتَدَلَّى فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى »
و اين مرتبه از خواص آن والارتبه است .
شرف چهاردهم خداى حكم نموده بتمامى عمل آن حضرت كه
« فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً »
و نافله زياده بر فريضه است و عمل حضرت ابراهيم را نيز بزيادتى ياد نموده كه
« إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ »
.
شرف پانزدهم آن است كه خداى تعالى جمله پيغمبران را فرموده است ببشارت دادن برسالت آن حضرت و شريعت او تا روز قيامت چنانچه مذكور گرديد .
شرف شانزدهم آن است كه حق تعالى امت آن حضرت را بهترين امتها خوانده است كه
« كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ »
و چون امت آن حضرت بهتر از ساير امتان پيغمبران