و اگر نفسى صالح داعى بخيرات و عامل بطاعات است اگر با صدور آن امر دعوى پيغمبرى نميكند ، و آن خارق عادت را مصدق خود در آن دعوى نميسازد آن امر ولايت ، و آن كس ولىّ و صاحب ولايت است ، و در عرف آن را كرامت گويند و اگر دعوى پيغمبرى مىكند و اظهار آن امر خارق عادت جهت عاجز گردانيدن منكران و معارضان مىكند ، پس آن امر خارق عادت معجزه و صاحبش پيغمبر : خواه رسول باشد و خواه نباشد و خواه صاحب كتاب باشد و خواه نباشد .
بيانش آن است كه نبى در شريعت كسى است كه خداى تعالى او را برگزيده باشد برسانيدن خبر از جانب او به بندگان : اگر اخبار او از جهت خواب و الهام بود او را نبى تنها گويند ، و اگر جبرئيل به دو وحى و الهام مىآورده او را رسول گويند ، و اگر كتابى به دو نازل شده او را رسول اولو العزم گويند .
و بر جميع اين تقادير نبى را حاجت بيك معجزه و خارق عادت است چه يك خارق عادت كه اظهار آن در وقت دعوى نبوت خود بطريق معارضت كند نبوت او بدان ثابت مىشود و ديگر خارق عادت موجب مزيد اختصاص او است بناء على ذلك سزاوار آن است كه شروع در بيان معجزه آن حضرت كه قرآن مجيد است و هميشه ثابت ، واقع شود ، و باقى معجزات آن حضرت را بعد از اين بيان نمائيم .
بدان كه آن حضرت يتيم و فقير و راعى و امّى بود ، و با وجود اين حالات متوجه تعلم كتاب و تردد باستادى نبود و بعد از آن دعوى نبوت فرمود و مصدق اين دعوى قرآن مجيد را گردانيد كه مشتمل بر حقايق و معارف الهيه و دقايق مسائل حكمت و ذكر صفات ربوبيت بر ادق وجوه و اسبغ مسالك است و همچنين قصص و اخبار ايشان از پيشينيان و آيندگان و اخبار از ضماير مردمان آن زمان .
چهگويم در مدحت آن كه لوح محفوظ معارف ابدى و ازلى است و بيت المعمور سپاس الهى و صفات نامتناهى است ، از آن پايه برتر است كه طبع بلند
لطائف غيبيه ( آيات العقائد ) ( فارسى ) — صفحة 231
مساهمون: مير سيد محمد علوى عاملى
ص٢٣١