بود تا از معارضه قولى بمعارضه فعلى كه جنگ و جدال و قتل و قتال است منتقل شدهاند .
و حق در نظر بصيرت آن است كه جميع امور سابقه سبب اعجاز قرآن است .
بدان كه ضمير مجرور در « مثله » راجع به « ما نزلنا » است كه عبارت است از قرآن مجيد و اگر راجع به « عبدنا » باشد معنيش آن است كه اگر شما را شك و ريبى باشد در اينكه آن چيزى كه ببندهء خود فرستادم ، از جانب من است ، بايد كه شما بسورهء از آن از مانند اين بنده كه كتابى ننوشته و قصيدهء نگفته و تردد باستادى ننموده و مثل اين مقالات بلاغت آيات بسرعت آورده بياورد و چون مانند اين آيات بينات آوردن متعذر است ، پس متعين شد كه قرآن از جانب حق تعالى بوده است نه از بنده ، و اين دليل پيدا و آيتى هويدا است ، بر اينكه از جانب كسى است كه متصف بعلم كامل و قدرت شامل بر جميع امور است كه
« إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ »
.
لطيفه دوم كريمهء : « وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ إِذاً لَارْتابَ الْمُبْطِلُونَ »
است .
لطيفه سوم
كريمه
« وَ ما كانَ هذَا الْقُرْآنُ أَنْ يُفْتَرى مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصِيلَ الْكِتابِ لا رَيْبَ فِيهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ * أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ »
است .