راكب بعير را صورتى ديدم درخشندهتر از ماه تابان .
لمعة شعشعانية فى كلمة دانياليه
بدان كه در كتاب حضرت دانيال عليه السّلام اسم آن حضرت يكى است و آن راكب سحاب است ، قوله « رايت على سحاب السماء كهيئة انسان جاء فانتهى الى العتيق » تفسيرش آن است كه انسانى راكب سحاب بود نبى آخر الزمان است ، و مراد ازين سخن علوّ رتبه آن حضرت است چه ظاهربينان بالاى ابر را درجهء بلند تصور نمودهاند و شعراى عالى بيان مكان بزرگان رفيع القدر را فوق الغمام تعيين فرموده پس در كتاب دانيال نسبت بأذهان عوام رفعت و درجه آن حضرت را بر اين وجه تصوير نموده است .
لمعة احمدية فى كلمة حيقوقية
بدان كه در كتاب حيقوق نبى اسم آن حضرت احمد است چنانچه مذكور گرديد .
ميقات دوم [ اثبات نبوت آن حضرت بر مسلك برهان ]
در بيان اثبات نبوت آن حضرت بمسلك برهان كه معجزات و خوارق عادات است ، و مراد از معجزه خارق عادت است و خارق عادت آن است كه عادتها مسلم دارند كه اين از طور عادت ايشان بيرون است .
پس كسى كه اين امر از او صادر مىشود اگر نفس شرير است و صاحب اعمال بد و خوانندهء مردم بفسق و ظلم و قباحتها فلا جرم آن أمر سحر و آن كس ساحر و صاحب شعبده است ، و باز صدور آن امر ازو موقوف بر وضع خاص و مكان مخصوصى است ، و اين بر خلاف امر كرامات و معجزات است و باز صدورش موقوف بر آن است كه صاحبش دعوى نبوت ننمايد .