ركن سوم در تحقيق نبوات و در آن دو اصل است
اصل اول در اثبات نبوت انبياء عليهم السلام
بدان كه نبوت عبارت است از إخبار از حقايق الهى و عوارف ربانى ذاتا و صفة اسما و فعلا و اين بر دو قسم است : نبوت تعريف ، و نبوت تشريع .
اول عبارت است از اخبار از معرفت ذات و صفات و اسماء و افعال ، و دوم جميع اين امور است با تبليغ احكام .
و اما نبى انسانى است كه خبر دهد از حق بخلق در احكام شرعيه بىواسطه انسانى ، و اما در رسول جمله اين امور معتبرند با آنكه شريعتى ابتداء آورده باشد يا ناسخ بعض احكام شريعت من قبله بوده باشد پس ظاهر شد كه هر رسول نبى است اما هر نبى رسول نيست .
سؤال - اگر گويند ظاهر از اين سخنان آن است كه رسول را علم تعريفى و تشريعى است ، و نبى را تعريفى پس چگونه موسى عليه السّلام كه صاحب شريعت بود ، استفاضه از حضرت خضر عليه السّلام مىنمود چنانچه در قرآن مجيد مذكور است ؟
و مفسران گفتهاند كه موسى در علم تشريع اعلم بود و خضر در علم باطن .
جواب آن است كه استفاضهء موسى از خضر نه در معارف الهى بود بلكه در مكاشفات علم و احكام باطنه .