و هم خلاف مقتضاى عقل صريح و فكر صحيح است ، و حكمت در عرف اطلاق بر علم اتم كنند و چون علم حضرت حق اتم و اكمل علوم است پس بدين معنى نيز حكيم است ، و از آيات سابقه عموما ظاهر گرديد حكمت حق تعالى بهر دو اين معنى .
و اما خصوصا از آيه كريمه
« وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلَّا اللَّهُ وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ »
يعنى نيست هيچ خداى سزاى پرستش مگر اللّه تعالى كه مستحق معبوديت و الوهيت است و در اين ردّ قول نصارى در تثليث است
« وَ إِنَّ اللَّهَ »
يعنى بتحقيق خداوند تعالى
« لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ »
اوست غالب و قوى و محكم كار .
علماء بيان بر آنند كه درين آيه مبالغات و تأكيدات در اثبات توحيد و نفى شريك بسيار است چون زيادهء « من » براى افاده معنى استغراق و تأكيد نفى و دخول انّ و اظهار اسم اللّه و توسيط براى فصل و ادخال لام بر او و تعريف عزيز و حكيم ، و آنكه عزت بمعنى غلبه و قهر مخصوص به اللّه است و غير آن را در آن نصيب نيست و قهر او نيز از روى حكمت است پس جز مشرك را بورطهء قهر در نيفكند و موحد را از سطوهء قهاريت ايمن دارد .
و ظاهر است حقايقشناسان را كه جواب شبهات نصارى در اسم عزيز حكيم مندرج است چه ايشان را اعتماد كلى در دلالت الوهيت عيسى بر دو چيز بود :
يكى قدرت و ديگرى علم .
ميگفتند قادر بود بر احياء موتى و ابراء اكمه و ابرص اسم عزيز به زبان اشارت ميگويد : اين مقدار از قدرت كافى نيست در الوهيت بلكه لا بد است از آنكه خداى تعالى را عزت باشد تا غالب بود و برتر از آنكه كسى او را دفع و منع تواند كرد و عيسى را اين صفت نبود بلكه پيوسته از يهودان فرار مينمود و از خوف ايشان در يك موضع اقامت نميفرمود .