فصل دهم از باب سوّم از مقاله سوّم در اثبات امامت ساير ائمه و انحصار عدد ائمه در اثنى عشر و بيان حقيقت مذهب شيعه اماميّه اثنىعشريّه
چون امامت على بن أبى طالب - عليه السلام - و بطلان امامت خلفاى ثلاثه ثابت شد ؛ حقيقت « 1 » مذهب شيعه ، چه امّت محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم در اول اختلاف مختلفاند به دو فرقه : يكى شيعه و ديگرى سنّى . هر كه از امّت قائل است به امامت على - عليه السلام - بلا فصل شيعه است . و هر كه قائل است به امامت « 2 » ابى بكر ، سنّى است . و نيز ثابت است وجوب اعتبار عصمت در هر امام و پيش از اين بيان كرديم در فصل ادلّه شرعيّه كه حجيّت اجماع بنابر اشتمال امّت است بر وجود امام معصوم ، پس هرگاه قول مجموع امّت منحصر در دو قول شود ؛ يكى قول شيعه و ديگرى قول سنى ، ثابت شود كه قول شيعه حق است ؛ بنابر وجود معصوم « 3 » در فرقه شيعه . پس هرگاه شيعه اتفاق كنند بر قولى لا محاله ، اجماعى كه حجت است متحقق شود و مخالفت سنّى در حجيّت آن ضرر نتواند كرد ، و همچنين در ميان فرق شيعه اتفاق هر فرقه كه معلوم باشد دخول معصوم در ايشان اجماع باشد . و چون اين مقدمه دانستى بدان كه :
هامش
( 1 ) الف ، ج : حقيّت .
( 2 ) ج : خلافت .
( 3 ) الف : امام .