و بعضى قائلند به امامت عبد اللّه بن جعفر و ايشان را « فطحيه » خوانند .
و ديگران قائلند به امامت موسى بن جعفر الكاظم ، و قائلين به امامت موسى - عليه السلام - بعضى وقف كنند بر موسى و از او تجاوز نكنند ، و به امامت ديگرى بعد از او قائل نشوند « 1 » ، و موسى را حىّ و غايب و مهدى موعود دانند و ايشان را « واقفيه » خوانند .
و ديگران قائلند به امامت على بن موسى - عليه السلام - و بعد از او به امامت محمّد بن على - عليه السلام - و بعد از او به امامت على و بعد از او به امامت حسن بن علي العسكرى - عليه السلام - و بعد از او به امامت محمّد بن الحسن القائم المهدي - عجل اللّه تعالى فرجه الشريف - و او را حىّ و غايب و مهدى موعود دانند و او ثانى عشر باشد از ائمه « اثنى عشر » و ايشان را « اثنى عشرى » خوانند .
و چون وجوب عصمت در امام و امتناع خلوّ زمان از امام ثابت شد ، پس مذهب هر فرقه از شيعه كه قائل نباشند به عصمت امام ، مانند : كيسانيّه و زيديّه باطل باشد ، و همچنين باطل باشد ، مذهب هر كه قائل باشد به عصمت امام ، ليكن وقف كند بر امامى كه معلوم باشد موت او مانند : ناووسيّه و اسماعيليّه و فطحيه و واقفيّه . بنابر آنكه موت ائمّه مذكوره متحقق و ثابت است به تواتر ؛ پس باقى نماند غير اثنىعشريّه .
پس مذهب حق از مذهب طوائف شيعه مذهب اثنىعشريه باشد . پس اتفاق فرقه اثناعشريه اجماع و حجت باشد ، بنابر آنكه امام معصومى كه ممتنع است خلو زمان از وجود او ، و البتّه داخل باشد در اين فرقه نه در ساير فرق ، پس مخالفت ساير فرق شيعه با اثنىعشريه ، قادح حجيّت اجماع فرقه اثنىعشريّه نباشد چنان كه مخالفت اهل سنت با شيعه قادح حجيّت اجماع شيعه
هامش
( 1 ) الف : نباشند .