اوّل : حديث غدير و آن حديث به طريق « 1 » مخالف و موافق افزون از حد احصا منقول شده ؛ و حديث غدير نزد شيعه از نصوص جليه متواتره است ، بنابر آنكه منقول در طرق شيعه متضمن تصريح به خلافت و امامت است .
و از علماى اهل سنّت محمّد بن جرير طبرى به هفتاد طريق متجاوز نقل كرده ؛ و ابن عقده به صد و پنج طريق ، و بعضى به صد و پنجاه طريق ، و بعضى به صد و بيست و پنج طريق و در مسند احمد بن حنبل به طرق كثيره ؛ و در كتاب ابن مردويه ، و در كتاب عقد بن عبد ربه به طرق متعدده ، و در صحيح مسلم و در تفسير ثعلبى و در صحيح ابى داود سجستانى و در صحيح ترمذى و در جمع بين الصحيحين ، و در جمع بين الصحاح السّت ، و در كتاب مناقب ابن مغازلى شافعى ، به دوازده طريق نقل كرده و بعد از ذكر روايات گفته : هذا حديث صحيح عن رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم و قد روى حديث الغدير مائة نفس منهم العشرة و هو حديث ثابت « 2 » .
و در كتاب نهج الإيمان بعد از ذكر طرق و كتب مذكوره گفته : كه آنچه من ايراد كردهام از حديث غدير قليلى است از كثير ، و دلالت قليل بر كثير چون دلالت جرعه بر بحر غزيز ، چه هر فرقه در اين باب روايت كردهاند به طرق مختلفه از مظان متباعده كه ممكن نيست حصر و عدّ آنها . و مروى شده كه روز غدير براى على بن ابى طالب ، شصت هزار شاهد است . و بعضى گفتهاند كه هشتاد و شش هزار شاهد است ، و اين اشاره به آن است كه صحابه در آن روز ، به اين عدد بودهاند . و امرى كه در حضور اين چنين جمع كثير ، و در چنين محفل عظيم ، به ظهور رسد چگونه متواتر نباشد . و بالجمله منع تواتر اين خبر
هامش
( 1 ) ج : به طرق .
( 2 ) احقاق الحقّ 2 / 426 - 465 و 6 / 225 تا 304 و 21 / 1 تا 93 .