به خدمت امير المؤمنين - ع - رفته ، رخصت اين امر حاصل كنند پس رفتند و گفتند يا على تركت حقّا أنت أحقّ به ، و ما اراده داريم كه ابو بكر را از منبر رسول - ص - فرود آريم ، و آمدهايم كه رخصت حاصل كنيم . حضرت فرمود كه : و اللّه اگر شما اين كار كنيد از عهده بيرون نتوانيد آمد ، پس چنان است كه با شمشيرهاى كشيده به جنگ من آمدهايد . اگر شما اين كار كنيد ايشان بر سر من مىآيند كه بيعت كن و اگر نه تو را مىكشيم و آن هنگام بايد ايشان را به حرب از سر خود دور كنم ، و پيغمبر - ص - به من گفته كه : امّت من بعد از من با تو غدر خواهند كرد و عهد مرا خلاف خواهند نمود و تو با من به منزلهء هارونى از موسى « 1 » ، و امّت من بعد از من به منزلهء امّت موسى - ع - اند بعد از موسى ؛ [ كه ] بعضى تابع هارون شدند و بعضى تابع سامرى . من گفتم : يا رسول اللّه - ص - چه مىفرمايى كه من در آن روز به عمل آرم ؟ فرمود : اگر اعوان بيابى جهاد كن و الّا دست از ايشان بازدار و احقن دمك حتّى تلحق بي مظلوما . پس فرمود : ليكن برويد و ابو بكر را خبردار كنيد و به يادش بياوريد تا حجّت بر او تمام شود .
پس ايشان به مسجد رفته هر يك جدا با او به سخن درآمدند و گفتگو و محاجّه و نصيحت بسيار نمودند و كلمات ايشان در ذيل حديث طولانى مذكور است و اما به همين قدر كه در اين تنبيه ذكر نموديم اصحاب هدايت را كافى است و اللّه الموفّق .
[ در بيان حاجت به وجود امام و شرائط امامت ]
نمايش دوم در بيان حاجت به وجود امام و شرايطى كه در امامت معتبر است و ذكر اختلافات مردم در آن و تنصيص به آنچه حق و صواب است .
بدان كه هر كس معنى نبوّت را شناخته باشد و وجه حاجت به آن را دريافته باشد چون رجوع به نفس خود كند و تأمّل در حال سائر مكلّفين نمايد هيچ شك نكند در بقاى حاجت به وجود چنين شخصى در هر زمانى از ازمنه و چون بنابر عدم استعداد
هامش
( 1 ) . شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 2 / 297 ، مجمع الزوائد ج 7 / 235 ، 236 و ج 9 / 134 ، الاحتجاج 1 / 75 ، ط بيروت 1 / 75 ، الغدير ج 1767 - 179 .