و يقين به انتفاء وصف در غير ايشان موجب علم به تعين ايشان است ، و محتاج نيست علم به امامت ائمهء اثنا عشر در اين وقت به علم به تحقق نص متواتر در كل واحد ايشان نظير اين آنكه هرگاه يقين دانى كه زيد در خانه خاص است و يقين دانى كه غير يك شخص معين زيد نيستند يقين بهم مىرسد كه آن واحد زيد است .
و ممكن است دليل گفتن بر اين مدعا بعد از اثبات وجوب تعيين امام از جانب اللّه تعالى و وجوب استمرار به اينكه بيان كرده است اللّه تعالى اين مدعا را به آيهء شريفه
أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ
« 1 » .
يعنى : آيا كسى كه هدايت كند به حق سزاوارتر است به اينكه تبعيت كرده شود يا كسى كه خود راه نيابد مگر آنكه هدايت كرده شود ، پس چه مىگوئيد شما و چه حكم مىكنيد ؟
و به آيهء شريفه
هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ
« 2 » يعنى : آيا مساويند آنانى كه مىدانند و آنانى كه نمىدانند متذكر نمىشوند مگر صاحبان عقل .
وجه دلالت اين دو آيه بر مدّعا ظهور اعلميت كل واحد از آن ائمه عليهم السّلام نسبت به جميع اهل زمان او بلكه نسبت به جميع اغيار ائمه عليهم السّلام چه آيهء اولى صريح است به أحقّيّت اعلم به متبوعيت ، و استقلال عقل به اين فظاهر است كه متبوع امام است ، و آيهء ثانيه صريح است به مزيت عظيمهء عالم ، و اين مزيت
هامش
( 1 ) . يونس ( 10 ) : 35 .
( 2 ) . زمر ( 39 ) : 9 .