دليلى كه شنيده باشد و بر آن حضرت ظاهر نشده باشد با ظهور حقيقت آن نزد جمع كثيرى از صحابه كه به مزيّت ادراك موصوف نبودهاند ؟ !
و يا ظاهر شده باشد و با وجود ظهور مراد امثال اين كلام از آن حضرت صادر مىشده باشد .
حاشا ! كه يكى از اين دو امر را به خلّص شيعيان او نسبت تواند داد كسى كه تابع عقل باشد نه پيرو هوا .
و اين دو جواب قطع نظر از دوران حق است با او ، و هرگاه ملاحظهء آن كنى تصديق ابو بكر و غير او در امرى كه خلاف گفته امير المؤمنين عليه السّلام باشد تكذيب رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است « 1 » .
[ منع خمس از اهل بيت عليهم السّلام ]
و از جمله مطاعن آنچه روايت كرده است ابن اثير در « جامع الاصول » « 2 » در فرع سوم از فصل سوم از باب دوم از كتاب جهاد كه در خمس و مصارف آن است از « صحيح ترمذى » « 3 » از جبير بن مطعم كه گفت :
رفتم من و عثمان بن عفان به سوى نبى صلّى اللّه عليه و آله و گفتم : يا رسول اللّه ! دادى اولاد مطلب را و ترك كردى ما را و حال آن كه ما و ايشان به منزلهء واحديم .
پس گفت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله كه : اولاد مطلب و اولاد هاشم حكم واحد دارند . .
تا آن كه جبير گفت كه : ابو بكر بود كه قسمت مىكرد خمس را مثل قسمت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله غير اين كه نمىداد قربى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را آنچه نبى صلّى اللّه عليه و آله مىداد .
هامش
( 1 ) . سفينة النجاة : 202 .
( 2 ) . جامع الاصول 3 / 295 - 296 ح 1195 .
( 3 ) . الطرائف : 261 به نقل از سنن ترمذى ، نيز بنگريد به : صحيح بخارى 4 / 155 .