أبو حذيفه و اسيد بن حضير « 1 » و بشير بن سعد به واسطهء اجماع بر تحقق امامت به مثل اين بيعت .
و در انعقاد آن به بيعت يك كس خواه با رضاى چهار كس باشد يا نه خلاف است ، و ما خواه قائل به قول اول شويم يا دوم متحقق خواهد بود امامت ابو بكر مقارن به بيعت عمر .
پس كسى كه امتناع كند از بيعت او بعد از بيعت عمر تمرّد كرده است از امر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به واسطهء بودن نص دال بر حقّيّت او كه منكشف است آن نص به اجماع ، و ظاهر است آن از براى ايشان همچنان كه ظاهر است از براى ما اگر چه ميان اين دو ظهور فرق است چه ظهور آن از براى ما به عنوان اجمال است به همين اجماع ، و ظهور آن نص از براى آن جماعت به خصوص بوده است .
و هرگاه كه نص دال بر امامت ابو بكر ظاهر باشد از براى ايشان پس بر امر كنندگان به معروف و نهىكنندگان از منكر هست كه بخوانند مردم را به سوى بيعت و منع كنند ايشان را از امتناع .
و اگر امتناع كنند از بيعت كردن و يا مساهله و تأخير در اين واجب مضيق كنند ايشان را مىرسد كه تشديد و تهديد بر ترك و تأخير بيعت كنند .
پس هر تشديدى كه صادر شده است از ابو بكر و عمر و تابعان ايشان نبوده است مگر به واسطهء اعلاى كلمهء اللّه و اطاعت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله .
پس چه مفسده خواهد بود در احراق بيت و ضرب فاطمه عليها السّلام ؟ ! همچنان كه بعض ايشان نقل كردهاند « 2 » .
هامش
( 1 ) . كذا .
( 2 ) . سفينة النجاة : 193 - 194 .