تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ضياء القلوب مباحثى در امامت ( فارسی ) — صفحة 370

مساهمون:

ص٣٧٠
كند با كمّل صحابه دلالت بر بطلان نمىكند ؟ ! و چه جرأت است كه ترك بيعت كه از امير المؤمنين عليه السّلام و سلمان و ابو ذر و مقداد صادر شود كسى آن ترك را گمان كند كه به واسطهء خلاف بر مسلمانان است خصوصا از مثل قاضى عبد الجبار كه بعض مراتب امير المؤمنين عليه السّلام را مىداند .

[ مذمت اهل سنت و حصر دليل آنها در اجماع ]

اى مسكين ! نظر كن كه متمسك اين طايفه در امامت اجماع است كه آن عبارت است از اتفاق به حسب اعتقاد ، و هرگاه كار به شكستن سيف و احراق بيت منتهى شود چون علم به اتفاق در عقيده در امامت ابو بكر مىتواند حاصل شد ؟ ! آيا احتمال خوفى كه باعث بيعت ظاهر باشد يا مخالفت اعتقاد ندارد ؟ ! و اين محض مماشات است با اين طايفه و الّا طالب نجات تارك تبعيت كبراء يقين مىداند كه تأخير در بيعت ايشان و ممانعت در آن قاطع است به علم كل ايشان يا بعض ايشان بر بطلان آن . و أيضا نص ، دلالت بر امامت ابو بكر نمىكند همچنان كه ظاهر شد و اعتراف به آن دارد كسى كه او را تميز هست از اين طائفه ، پس امامت او ثابت نخواهد شد مگر به اجماع ، و قبل از حصول اجماع چه چيز است كه باعث جواز غلظت و شدت در امر بيعت تواند شد « 1 » ؟ آيا تجويز شدت كردن به احتمال آنكه شايد كه به اين اجماع حاصل شود
هامش
( 1 ) . الشافى 4 / 110 .