تقديم او در ايام مرض رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است در نماز كه افضل اركان دين است ، و اين دلالت بر استحقاق خلافت دارد چه افضل متعين است از براى خلافت .
و در اين بحث است به چندين وجه :
اما اولا : به واسطهء آنكه ما قبول نداريم كه تقدم او در صلاة به امر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله باشد بلكه نبوده مگر از حيل عايشه ، و از او امثال اين امور بعيد نيست .
آيا نمىبينى خروج او بر امير المؤمنين عليه السّلام را با آنكه حرب او حرب رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است ، و بغض او امير المؤمنين عليه السّلام را با آنكه از علامات نفاق است همچنان كه ظاهر خواهد شد ان شاء اللّه تعالى .
و أما ثانيا : به واسطهء آنكه خروج رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به مسجد بعد از آنكه صداى ابو بكر را شنيد با نهايت ضعف دلالت بر عدم رضا به امامت او مىكند .
و اما ثالثا : به واسطهء آنكه از مسلّمات اهل سنت است جواز صلوات خلف هر برّ و فاجر ، پس اقامت او از براى امامت صلاة دلالت بر رجحان بر مأمومين نمىكند و ممكن است تقديم او از جهت فضل و كمال نباشد .
و اما رابعا : به واسطهء آنكه اگر ما تسليم كنيم كه امر كرد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به تقديم ابى بكر در نماز با ظهور بطلان آن دلالت بر رجحان او بر امير المؤمنين عليه السّلام نمىكند ، چه امير المؤمنين عليه السّلام نزد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بود و به نماز ابى بكر نماز نكرد و مزيت امير المؤمنين عليه السّلام به آنچه شنيدى عام بود نسبت به جميع امت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله .
پس گويا متعرض شدن ابى بكر امر خلافت را بيرون برد او را از لياقت نماز در عقب او و غير آن آنچه لازم كمال است ، و دلالت ندارد كسى را امام در نماز كردن بر حسن عاقبت را .
و بازمىگوييم كه : به تقدير امر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به تقديم ابى بكر در صلاة با
ضياء القلوب مباحثى در امامت ( فارسی ) — صفحة 271
مساهمون: محمد بن عبد الفتاح سراب تنكابنى (فاضل سراب)
ص٢٧١