ذهنهاى ايشان هست كه آن علم به نص است .
و در اين دليل نظر است زيرا كه هر چه در آن نص جلى باشد لازم نيست كه مثل نماز و روزه باشد ، و با اين امر صلاة نيز بر آن طريقه كه در زمان رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بوده نمانده است چه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله در نماز صبح يا قنوت مىخواند هميشه يا ترك مىكرد هميشه يا گاه مىخواند و گاه ترك مىكرد با اختلاف شافعيه و غير ايشان از اهل سنت در آن و همچنين دست بستن در نماز و اختلاف مالكيّت و غير ايشان از اهل سنت در آن « 1 » .
و خلاصهء كلام آنكه : طرق شبههها و بدعتها « 2 » مسدود نيست از امورى كه در وقتى كه واضح باشد .
كسى نگويد كه : شدت دواعى در خلافت داعى است بر ضبط نص به خلاف بعض خصوصيّات نماز كه داعى چنان ندارد زيرا كه تكرر نماز در هر روز در حضور مردم با ضعف باعث بر كتمان كه باعث ظهور امر نماز است مقابل شدت داعى بر ضبط نص مىشود با اينكه اين شدّت داعى بر ضبط معارض است به شدت داعى بر كتمان ، و شدت داعى بر كتمان اثر شدت داعى بر ضبط را ممكن است كه بر هم زند ، گويا نص امامت پيش از آنكه مقرون به عمل شود جمعى از مهاجرين و انصار متعرض كتمان او و ربودن خلافت به حيله و خدعه شدند پيش از فارغ شدن مستحق امر از تجهيز رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و حاضر شدن او به واسطهء غنيمت شمردن فرصت همچنان كه در مقدمهء ثانيه معلوم شد .
هامش
( 1 ) . سفينة النجاة : 109 .
( 2 ) . در نسخهء خطى : شبهها و بدعها .