تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ضياء القلوب مباحثى در امامت ( فارسی ) — صفحة 162

مساهمون:

ص١٦٢
كمال دين به او به آيهء
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
« 1 » . انتهى . و امر به تبليغ آن كرد بىامر به تعجيل در تبليغ ، پس تأخير كرد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله از براى رعايت وقت مناسب به واسطهء امر موسّع بودن و به واسطهء انتظار بيان وقت تبليغ ، چون امر موافق طبع مردم نبود پس مناسب بود انتظار وقت مناسب كشيدن ، پس تشديد كرد اللّه تعالى در تبليغ و وعده كرد به حفظ كردن او از ناس به واسطهء بيان حضور وقت و به واسطهء اعلام كردن مر صاحب بصيرت را از كيفيت امر . و تأييد گفتهء ما مىكند نزول اين آيه در حجة الوداع و بودن اين آيه و آيهء تبليغ و آيهء ولايت در يك سوره كه در سورهء مائده است ، و آنچه نقل شده است از طريق شيعه در باب مسح به رجلين از امير المؤمنين عليه السّلام كه سورهء مائده نازل شده است پيش از وفات رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به دو ماه يا سه ماه « 2 » .

[ اعتراضات صاحب مغنى به دلالت حديث غدير ]

اعتراض كرده است صاحب « مغنى » به آنچه نقل كرده است از شيخ خود به آنچه حاصلش اين است كه : معنى خبر ظاهر كردن است از فضل قطعى كه متغير نشود به حسب ازمان ، پس واجب گردانيده رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله موالات را به عنوان قطع بىاختصاص به حاضران ، و اين منزله شريفتر است از منزلهء امامت ، و اين منزله مختص است به او . و بيان كرده‌اند كه : مراد به مولى آن است كه ذكر كرده‌اند به قول اللّه تعالى
هامش
( 1 ) . مائده ( 5 ) : 3 . ( 2 ) . سفينة النجاة : 85 .