فرض كند احتراز خوارج و جاحظ و ابن ابى داود را در انكار خبر بىحاجت به ملاحظه كردن زمان سابق از زمان ايشان و لا حق از آن « 1 » .
[ سؤال و جواب صاحب مغنى ]
و بدان اينكه صاحب « مغنى » سؤال كرده به آنچه حاصلش اين است كه :
مقدمهء روايت چون دلالت دارد بر وجوب اطاعت و انقياد دارد پس چنان خواهد بود جمله كه تابع آن است .
و جواب گفته است به آنچه حاصلش تجويز كرده كه مراد اشفاق و مهربانى و مرحمت و حسن نظر و غير آنها از آن امورى كه احتياج به نقل ندارد باشد تا آنكه گفته است :
با آنكه بسيارى از شيوخ ما انكار مىكنند كه اين مقدمه به تواتر ثابت باشد و مىگويند كه آن از بابت آحاد است و آنچه ثابت است قول رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله كه :
« من كنت مولاه فعلى مولاه » تا آخر خبر ، و همين است كه امير المؤمنين عليه السّلام در مجالس متعدده ذكر كرده نزد ذكر كردن مناقب خود . انتهى .
[ ردّ صاحب مغنى ]
و مخفى نيست از سياق كلام او كه جرأت نكرده است از انكار تواتر مقدمه و نسبت دادن انكار تواتر به مطلق مشايخ بلكه نسبت اين انكار داده است به بسيارى از مشايخ كه دلالت دارد كه اين مقدمه نزد باقى از مشايخ او متواتر
هامش
( 1 ) . سفينة النجاة : 80 .