بنمايند شما نميتوانيد طبق عقايد و گفتار اكابر پيشوايان خودتان حكم بكفر آنها بنمائيد .
و حال آنكه در كتب معتبرهء خودتان مانند جلد دوم مسند احمد حنبل ص 236 و جلد دوّم سيرة الحلبيّه حلبى ص 107 و جلد دوم صحيح بخارى ص 74 و صحيح مسلم كتاب جهاد و اسباب النزول واحدى ص 118 و غيرهم بسيار رسيده كه در حضور خود پيغمبر غالبا اصحاب مانند ابى بكر و غيره بهم دشنام ميدادند بلكه يكديگر را ميزدند و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مشاهده مىنمود و آنها را كافر نمىخواند و اصلاحشان ميداد ( البته اين قبيل اخبار جنگ و نزاع اصحاب در مقابل رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در كتب علماء اهل تسنن است نه در كتابهاى علماى شيعه ) .
پس جواب ايراد اولتان را با همين مختصر بيان شنيديد كه لعن و دشنام باحدى از صحابه موجب كفر نميشود و اگر بدون دليل و برهان سبّ و لعنى بنمايند فاسق ميشوند نه كافر و هر عمل فسقى قابل عفو و آمرزش مىباشد .
اعمال نيك و بد صحابه مورد توجه رسول اكرم ( ص ) بوده
ثانيا فرموديد صحابه مورد توقير و احترام و تعظيم رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بودهاند صحيح است داعى هم تصديق دارم بلكه عموم مسلمين و اهل علم و دانش متّفقاند كه نيك و بد اعمال اشخاص مورد توجه و مطالعه خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بوده و عمل نيك هر فردى را تقدير مىنمودند چنانچه عدالت انوشيروان و سخاوت حاتم طائى را تقدير فرمودند .
ولى اين مطلب هم مسلّم است كه آن حضرت اگر توقير و تقدير از فردى يا جمعى مىنمودند مربوط به همان عمل نيكى بوده كه از آنها صادر گرديده .
بديهى است توقير و تقدير فردى يا جمعى در عمل مخصوصى قبل از صدور خلاف از ايشان دلالت بر سلامت و حسن عاقبت نميكند چه آنكه عقوبت قبل از صدور عصيان با آنكه معلوم الصدور هم باشد جائز نيست .
چنانچه مولانا امير المؤمنين على عليه السّلام با آنكه از عمل عبد الرحمن بن ملجم مرادى