محترمى انتظار نداشتم با مشروحات مفصّلهاى كه در ليالى ماضيه بعرض رسانيدم و جهات كفرآور را بيان نمودم بازهم نسبت كفر بجامعهء شيعيان بدهيد در صورتى كه در شبهاى اول كاملا براى شما روشن نمودم كه شيعه اثناعشريه چون پيروان محمّد و آل محمد سلام اللّه عليهم اجمعيناند هرگز كافر نخواهند بود .
و چون جملاتى را در هم بيان فرموديد ناچارم آنها را از هم تفكيك نموده هر يك را علىحدّه جواب عرض نمايم تا آقايان حاضرين محترم و همچنين غائبين مجلس خود منصفانه قضاوت نموده و از شبهاتى كه در دل آنها افكندهاند بيرون بيايند و بدانند كه شيعيان هرگز كافر نخواهند بود و طرق كفر آن نيست كه آقاى محترم بيان نموديد .
طعن و انتقاد بر صحابه موجب كفر نميشود
اولا فرموديد كه طعن و انتقادى كه شيعيان از صحابه و بعض از ازواج رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مينمايند موجب كفر آنها گرديده .
نفهميدم روى چه دليل و برهان اين بيان را نموديد قطعا اگر طعن و انتقاد مستند به دليل و برهان باشد كه ابدا مذمّت ندارد تا چه رسد به آنكه كفرآور باشد .
و اگر بدون دليل و برهان و محض اتهام باشد بازهم سبب كفر نميگردد - بر فرض بمؤمنى و لو صحابى باشد بىجهت هم طعن و نقد و يا لعنى هم بنمايند كافر نخواهند شد بلكه فاسق ميشوند مانند آنكه شراب بخورند يا زنا كنند بديهى است هر فسق و عصيانى قابل عفو و اغماض است .
چنانچه ابن حزم ظاهرى اندلسى متولد 456 قمرى در ص 227 جزء سوم كتاب الفصل فى الملل و النحل گويد كسى كه به أصحاب رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم دشنام دهد از روى جهل و نادانى معذور است و اگر روى بصيرت و بينائى باشد فاسق خواهد بود مانند آنكه بمعاصى از قبيل زنا و دزدى مشغول شده وقتى كافر مىشود كه به قصد آنكه چون اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مىباشد دشنام دهد كه منتهى مىشود بعداوت و اهانت با خدا و رسول او كه البته آن وقت كافر خواهد شد .