از اينها گذشته اگر معترضين فكر كنند از خود عمل و حركت آن حضرت تا شهادت و اسيرى أهل بيت طهارت حق و حقيقت ظاهر و هويدا مىباشد .
زيرا اگر فردى در مملكتى حب رياست داشته باشد و بخواهد بر دولت وقت خروج نمايد هرگز با عيال و اطفال حركت نميكند اطفال صغير و زن حامله و بچهء شير خوار با خود نمىبرد بلكه تنها و منفرد و با يك عدهء زبده سواران كارى حركت مىكند پس از آنكه بر دشمن غالب و محور كار به دستش آمد و روزگار بر وفق و مرامش شد آنگاه عيالاتش را مىطلبد .
حركت دسته جمعى حضرت ابا عبد اللّه عليه السّلام با عيالات و اطفال صغير خود دليل كامل است كه آن حضرت به قصد رياست و خلافت ظاهرى و غلبه بر خصم نيامده و اگر چنين قصدى داشت قطعا به سمت يمن ميرفت كه همه از دوستان خود و پدر بزرگوارش و ثابت قدم در ارادت بودند آنجا را مركز كار قرار داده آنگاه با تجهيزات كامل و مجرد حملات خود را شروع مينمود .
چنانچه مكرّر بنى اعمام و دوستان و برادران اين پيشنهاد را به آن حضرت نمودند و جواب يأس شنيدند چه آنكه از هدف و مقصد اصلى آن حضرت خبر نداشتند .
قيام امام حسين براى حفظ شجره طيبه لا إله الّا اللّه بود
ولى خود آن حضرت ميدانست كه وسيلهء غلبهء ظاهرى فراهم نميشود ، لذا حركت آن حضرت با هشتاد و چهار زن و بچه براى يك نتيجه نهائى اساسى بود چونكه امام ميديد شجرهء طيّبهء لا إله الّا اللّه را كه جد بزرگوارش خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با خون جگرها غرس و آبيارى او را با خونهاى شهداء بدر و احد و حنين نموده و بدست باغبانى مانند على بن أبي طالب عليه السّلام سپرد كه از او نگهدارى نمايد ولى بواسطه خارج نمودن باغبان عالم دانا را با ظلم و تعدى و تهديد بشمشير و قتل و آتش و كوتاه نمودن دست او را از آب يارى شجره طيّبه اساس و بنيان باغ توحيد و نبوت رو به نابودى ميرفت .
و لو آنكه گاه گاهى بتوجه باغبان اصلى تقويتى ميشد ولى نه تقويت كامل حقيقى