استشهاد به آيه مباهله
داعى - بديهى است البته اولين دليل ما از قرآن كريم است كه سند محكم آسمانى ما مىباشد و بزرگتر دليل از قرآن مجيد آيه مباهله است كه صريحا ميفرمايد
فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ
« 1 » .
رجال بزرگ از اعيان علماء و مفسّرين خودتان مانند امام فخر رازى در تفسير كبير و امام ابو اسحاق ثعلبى در تفسير كشف البيان و جلال الدّين سيوطى در در المنثور و قاضى بيضاوى در انوار التنزيل و جار اللّه زمخشرى در كشّاف و مسلم بن حجّاج در صحيح و ابو الحسن فقيه ابن مغازلى شافعى واسطى در مناقب و حافظ ابو نعيم اصفهانى در حلية الاولياء و نور الدين مالكى در فصول المهمّه و شيخ الاسلام حموينى در فرائد و ابو المؤيّد خوارزمى در مناقب و شيخ سليمان بلخى حنفى در ينابيع الموده و سبط ابن جوزى در تذكره و محمد بن طلحه در مطالب السئول و محمد بن يوسف گنجى شافعى در كفاية الطالب و ابن حجر مكّى در صواعق محرقه و غيرهم بمختصر كم و زيادى در الفاظ و عبارات نزول اين آيه را در يوم المباهله مىنويسند كه آن 24 يا 25 ذى حجّة الحرام بوده .
مباحثه پيغمبر با نصاراى نجران
پس از اينكه خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نصاراى نجران را دعوت باسلام نمود علماء بزرگ آنها از قبيل سيد و عاقب و جاثليق و علقمه و ديگران كه زياده از هفتاد نفر بودند آمدند بمدينه با اتباع خود كه قريب سيصد نفر بودند و در چند جلسه ملاقات با پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در مناظرات علمى و مقابل دلائل ثابتهء آن حضرت كه بسيار مفصّل است مجاب شدند
هامش
( 1 ) پس هر كس با تو در مقام مجادله برآيد درباره عيسى بعد از آنكه بوحى خدا باحوال او آگاهى يافتى بگو بيائيد ما و شما با فرزندان و زنان خود و نزديكانى كه از غايت بزرگوارى بمنزلهء نفس ما باشند با هم بمباهله برخيزيم ( يعنى در حق يكديگر نفرين كرده و در دعا و التجاء بدرگاه خدا اصرار ورزيم ) تا دروغگو و كافران را بلعن و عذاب خدا گرفتار سازيم آيه 54 سوره 3 ( آل عمران )