خشوع و تواضع است يعنى آن جناب با خشوع و تواضع انگشتر را بسائل داد نه در حال نماز .
داعى - عزيزم - خوب وردى آموختهاى - ليك سوراخ دعا گم كردهاى - اين اشكال شما سستتر از خانهء عنكبوت مىباشد .
اولا اين عمل نه لطمهاى بمقام آن حضرت نميزند بلكه توجه بسائل و تصدق به او و دل او را خوش نمودن موجب كمال است چه آنكه آن حضرت پيوسته در همه حال توجه به خدا و رضاى پروردگار داشته و در اين عمل هم جمع نموده ميان عبادت بدنى و روحى با عبادت مالى كه انفاق در راه خدا باشد .
آقاى عزيز آن التفاتى كه شنيدهايد لطمه بخشوع نماز مىزند و سبب نقصان عبادت ميگردد التفات بامور دنيوى و اغراض نفسانى مىباشد و الّا توجه به عمل خير كه عبادتست در عبادت ديگر موجب كمال است .
مثلا در نماز اگر آدمى گريه كند براى عزيزانش و لو براى أعز خلق اللّه كه خاندان محمّد و آل محمّد سلام اللّه عليهم اجمعين باشد موجب بطلان نماز ميگردد ولى اگر در حال نماز براى شوق و اشتياق به حق يا خوف از خداوند گريه نمايد موجب كمال و فضيلت است .
ثانيا فرموديد ركوع به معناى خشوع است در محل معيّن معتبر است ولى اگر امر به ركوع نماز را كه فعل واجب معيّن است شما لغة بخواهيد حمل بر خشوع كنيد مورد ملعبهء عقلاء و اهل دين و دانش خواهيد شد .
در اين آيه شريفه هم بر خلاف ظاهر نظر داديد و قطعا مورد اخراج لفظ است از معنى حقيقى عرفى خود زيرا خود ميدانيد كه ركوع در عرف شرع اطلاق بر ركنى از اركان نماز است و آن خميده گرديدن است بحدّى كه كف دست به زانو برسد .
و تصديق اين معنى را اكابر علماء خودتان نمودهاند چنانچه قبلا عرض شد و فاضل قوشچى در شرح تجريد توضيح ميدهد اقوال جمهور مفسرين را كه و هو راكع فى صلاته يعنى آن حضرت انگشتر داد در حالتى كه در ركوع نماز بوده .
شبهاى پيشاور در دفاع از حريم تشيع ( فارسى ) — صفحة 453
مساهمون: سلطان الواعظين ( السيد محمد الموسوي الشيرازي )
ص٤٥٣