و از همه اين حرفها گذشته بفرمائيد اين آيه شريفه با كلمهء حصر نازل بمدح است يا مذمت .
شيخ - بديهى است كه در مورد مدح آمده .
داعى - پس وقتى كه جمهور اكابر علماء و مفسرين و محدثين و محققين فريقين ( شيعه و سنى ) گفتند اين آيه در شأن على عليه السّلام نازل گرديده و مورد مدح و تمجيد پروردگار قرار گرفته ديگر براى اين قبيل مناقشات و ايرادات امثال آقايان راهى نخواهد بود كه اهل عناد و تعصّب از خوارج و نواصب به آن تمسك جويند و از طفوليت در مغز مردمان پاكى مانند شما وارد نمايند كه بدون تعمّق در هم چو مجلس رسمى - با شهامت تمام بيان نمائيد كه ما تصديق اين قضيه را نمىنمائيم .
شيخ - آقا ببخشيد چون جنابعالى خطيب و منبرى و زبردست در نطق و بيان هستيد گاهى در كلمات و ضمن فرمايشات خود كناياتى به كار ميبريد كه ممكن است در افراد بىاطلاع توليد خيالاتى نمايد كه نتايج خوبى نداشته باشد خوبست در بيانات خود رعايت اين معانى را بنمائيد .
داعى - در بيانات داعى جز حقايق چيز ديگرى نمىباشد خدا شاهد است قصد كنايهاى نداشتم جهت هم ندارد كه كنايه به كار برم زيرا هر چه بخواهم بگويم صريحا ميگويم نه كناية ، ممكن است اشتباه فرموده يا به نظر خوردهگيرى اينطور تصور نمودهايد بفرمائيد آن كنايه كدامست .
شيخ - الساعه ضمن صحبت و بيان صفات مندرجه در آيه
مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ
فرموديد كه اينها صفاتى است مخصوص على بن أبي طالب كرم اللّه وجهه كه از اول تا به آخر شك و ترديدى در ايمانش پيدا نشد - اين جمله كنايهايست واضح كه اثبات مينمايد ترديد ديگران را مگر خلفاء راشدين يا سائر صحابه شك و ترديدى در ايمان خود داشتند قطعا همهء اصحاب بأجمعهم مانند على كرم اللّه وجهه از اولى كه ايمان آوردند تا به آخر عمر بدون شك و ترديد ثابت قدم در عقيده بودند و آنى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و سلّم انحراف و دورى ننمودند .