به اين آيه بخواهيم اثبات فضيلتى براى آن جناب بنمائيم زيرا اين آيه گذشته از آنكه اثبات فضيلت نمينمايد بلكه لطمه هم بفضائل آن جناب مىزند .
داعى - اوّلا ما و شما بلكه احدى از امت حتى صحابه كبار اجازه نداريم كه در شأن نزول آيات دخالت نمائيم چه آنكه شأن نزول آيات دل بخواه نمىباشد و اگر كسانى من عندي تصرف در معانى و نزول آيات بنمايند قطعا مردمانى بىدين ميباشند مانند بكريّون كه از قول عكرمه جعّال معلوم الحال نزول اين آيه را درباره ابى بكر آوردهاند .
ثانيا جنابعالى هر وقت بنطق مىآئيد واقعا كشف رموز و اسرار مينمائيد ؟ زيرا اين اولين مرتبه ايست كه چنين بيانى از شما شنيدم الحق فكر شما عالى و ابتكار خوبى فرموديد ؟ خوبست بفرمائيد از چه راه اين آيه لطمه بمقام ولايت مولى الموحدين امير المؤمنين عليه السّلام وارد مىآورد ؟ !
شيخ - يكى از مقامات عاليه مولانا على كرم اللّه وجهه آنست كه در وقت نماز چنان توجهى به حق داشت كه ابدا خلقى نميديد كه توجهى به آنها داشته باشد و در نزد ما ثابت آمده كه در يكى از جنگها چند تير بر بدن آن جناب وارد آمد بقسمى كه خروج آنها موجب درد و آزار بوده لذا وقتى به نماز ايستاد تيرها را بيرون آوردند از شدت خضوع و خشوع و استغراق در رحمت حق ابدا توجهى و احساس دردى ننمود اگر اين قضيّه راست باشد كه آن جناب در نماز انگشتر بسائل داده باشد لطمهء بزرگى به نماز آن جناب وارد مىآورد چگونه ممكن است كسى كه در نماز به درد و الم كه طبيعى هر بشر است از شدت حضور قلب بسوى خدا توجه ننمايد بنالهء سائلى چنان توجه نمايد كه انگشتر خود را در حال ركوع به او بدهد .
علاوه عمل خير آن هم اداء زكات مستلزم نيت است در حال نماز كه بايستى سراپا توجه به حق باشد چگونه از نيت نماز منصرف به نيت ديگر و توجه بخلق مينمايد چون ما مقام آن جناب را عالى ميدانيم لذا تصديق اين معنى را نمىنمائيم .
و اگر عطائى بسائل شده حتما در حال نماز نبوده براى آنكه ركوع به معناى
شبهاى پيشاور در دفاع از حريم تشيع ( فارسى ) — صفحة 452
مساهمون: سلطان الواعظين ( السيد محمد الموسوي الشيرازي )
ص٤٥٢