على بن أبي طالب عليه السّلام نازل گرديده و هر يك بعبارات و الفاظ مختلفه ذكر نمودهاند زمانى كه آن حضرت در حال ركوع نماز انگشتر خود را در راه خدا انفاق و بسائل داد اين آيهء شريفه نازل گرديد .
و حال آنكه با لفظ جمع آورده و اين نيست مگر جهة تعظيم و تكريم مقام ولايت و اثبات امامت و خلافت آن حضرت كه با كلمهء حصر ( انّما ) ميفرمايد اولى به تصرف در امور امت بعد از خدا و پيغمبر آن كس است كه در ركوع نماز صدقه مندوبه انفاق در راه خدا نموده است و آن على بن أبي طالب عليه السّلام مىباشد .
شيخ - البته تصديق ميفرمائيد كه مطلب به اين محكمى نيست كه شما فرموديد براى آنكه در شأن نزول اين آيه اختلاف است بعضى گويند در شأن انصار نازل گرديده و برخى گويند در شأن عبادة بن صامت آمده و بعضى درباره عبد اللّه بن سلام آوردهاند .
داعى از شما آقايان دانشمند تعجب مينمايم كه در مقابل آراء و عقايد جمهور مفسّرين و اكابر علماء خودتان ( علاوه بر تواتر علماء شيعه ) كه تصحيح نمودهاند نزول اين آيه شريفه را در شأن آن حضرت - باختلاف اقوال نفراتى متعصّب مجهول و ضعيف البيان كه شاذ و مردود و غير قابل قبول ميباشند تمسك جوئيد .
و حال آنكه عدهاى از محققين اكابر فضلاء خودتان دعوى اتفاق بر اين معنى نمودهاند مانند فاضل تفتازانى و مولى على قوشچى كه در شرح تجريد گويد انها نزلت باتّفاق المفسّرين فى حقّ علىّ بن أبي طالب عليه السّلام حين اعطى السائل خاتمه و هو راكع فى صلواته « 1 »
آيا عقل انسان منصف عالم اجازه ميدهد كه اقوال جمهور مفسرين و اكابر علماء اهل سنت را ناديده گرفته و بشذوذ اقوال پوچ بىمعناى متعصبين بلكه معاندين از بقاياى خوارج و نواصب اتكاء جويد ؟
هامش
( 1 ) باتفاق مفسرين اين آيه نازل گرديده در حق على بن أبي طالب عليه السّلام زمانى كه عطا نمود بسائل انگشتر خود را در حالتى كه آن حضرت در ركوع نماز بود .