و امام أبو عبد الرحمن نسائى در حديث 202 خصائص العلوى نقل مينمايد كه امام حسن عليه السّلام با عمامه سياه در مقابل مردم آمد و ضمن نقل اوصاف پدرش گفت در غزوهء خيبر وقتى على رفت رو بقلعه يقاتل جبرئيل عن يمينه و ميكائيل عن يساره .
فلذا در تمام غزوات نصرت و ظفر زير سايهء شمشير آن حضرت بود كه با شدت و غلظت تمام مقابل دشمنان ايستادگى مينمود تا فاتح ميشد و درك مقام محبوبيت را نزد خدا و رسول مينمود و جبرئيل و ميكائيل دو ملك مقرب افتخار حضور داشتند كه در دو طرف او جنگ مينمودند .
تا آنجا كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود اسلام قوت نگرفت مگر بشمشير على عليه السلام .
على محبوب خدا و پيغمبر بود
رابعا در اين آيه ميفرمايد كسانى كه داراى اين صفات بودند خدا آنها را دوست ميدارد و آنها هم خدا را دوست ميدارند اين صفت محبوبيت از خصائص أمير المؤمنين است و دلائل بر اين معنى بسيار است من جمله از آن اخبار خبرى است كه محمّد بن يوسف گنجى شافعى در باب 7 كفايت الطالب باسناد خود نقل نموده از عبد اللّه بن عباس كه گفت روزى من با پدرم عباس خدمت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نشسته بوديم على عليه السّلام وارد شد سلام نمود پس از رد سلام رسول خدا با بشاشت از جا برخاست و على را در آغوش گرفت و بين دو چشمش را بوسيد و طرف راست خود نشانيد پدرم عباس عرض كرد يا رسول اللّه آيا دوست ميدارى او را حضرت فرمود اى عمّ بزرگوار و اللّه اللّه اشدّ حبّا له منّى « 1 » .
حديث رايت در فتح خيبر
اهمّ از همهء دلائل بر محبوبيت على عليه السّلام و اينكه در ميدانهاى جنگ كرّار بوده نه فرّار حديث رايت است كه در صحاح معتبره شما مذكور است و احدى از اكابر علماى سنّت و جماعت انكار اين حديث ننموده مگر ناصبى متعصّب عنود .
هامش
( 1 ) به خدا قسم محبت و دوستى خداوند به او بيشتر از من است .