يكون نقصان الثواب « 1 » .
و ابن سبع مغربى در شفاء الصّدور ضمن بيان شجاعت على عليه السّلام گويد .
علماء العرب اجمعوا على انّ نوم علىّ عليه السّلام على فراش رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم افضل من خروجه معه و ذلك انّه وطّن نفسه على مفاداته لرسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم و آثر حياته و اظهر شجاعته بين اقرانه « 2 » .
پس مطلب بقدرى واضح است كه احدى انكار اين معنى را ننموده مگر روى جنون يا تعصّب بدتر از جنون - بس است خيلى معذرت ميخواهم رشتهء سخن در اينجا طولانى شد خوبست برويم بر سر مطلب - .
هامش
( 1 ) ما حصل معنى آنكه قبلا فضيلت خوابيدن على عليه السّلام در فراش رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ليلة الهجره بر مصاحبت ابى بكر در غار را بقسمى كه بر اهل انصاف واضح و آشكار گردد بيان نموديم اينك ( بمقتضاى وقت ) تأكيدا بر آنچه قبلا ذكر نموديم از دو جهت ديگر مطلب را ثابت مينمائيم .
1 - انس و الفت فوق العاده على عليه السّلام با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله طورى بود كه نميتوانست آنى از پيغمبر دور بشود و به عكس عدم انس أبو بكر با رسول خدا باعث اشتياق او بمصاحبت با آن حضرت بوده پس خوابيدن على در فراش كه باعث دورى از آن حضرت گرديد ايجاد وحشت و الم شديدى براى على نمود پس دورى كه سبب زجر آن حضرت و موجب ثواب بسيار بوده افضل است بر مصاحبت ابى بكر براى آنكه صواب عمل را به مقدار مشقت در عمل ميدهند ( چنانچه گفتهاند افضل الاعمال احمزها ) .
2 - چون أبى بكر پيوسته عازم بر خروج از مكه بوده چنانچه گاهى هم تنها خارج شده پس زياد شد كراهت ماندن او در مكه و لذا زمانى كه با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از مكه خارج شد به محبوبه ذاتى و معشوقه قلبى رسيد پس براى او فضيلتى نبود كه برابر باشد با فضيلت على عليه السّلام كه در آن شب اختيارا تحمل مشقت بزرگى نمود كه جان خود را در معرض شمشيرها و سر خود را در مقابل سنگباران دشمنان ( كه آن شب قصد آن بستر را داشتند كه صاحب آن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را بقتل رسانند ) قرار داد بديهى است تحمل آن شدائد بمراتب بالاتر و افضل از ابى بكر بود در راحتى ليلة الغار در مصاحبت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله .
( 2 ) اجماعى علماء عرب است بر اينكه خوابيدن على عليه السّلام ليلة الهجرة در فراش رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله افضل بود از بيرون رفتن او با آن حضرت زيرا كه خود را در جاى آن حضرت قرار داد و زندگانى خود را فداى آن حضرت نمود و به اين وسيله شجاعت خود را بين اقران ظاهر نمود .