از شما سؤال مينمايم كه آيا ايمان على عليه السّلام در عالم طفوليت بميل و اراده خودش بوده يا بدعوت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بوده .
حافظ اولا جنابعالى از طرز صحبت چرا متأثر ميشويد شبهه و اشكال در دل خلجان مىكند بايد مورد مذاكره قرار گيرد تا كشف حقايق شود .
و أمّا ثانيا جواب شما مسلّم است كه بدعوت رسول خدا على ايمان آورد نه بميل و ارادهء خود .
داعى - آيا رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه على عليه السّلام را دعوت باسلام نمود ميدانست كه تكليفى بر طفل قبل از بلوغ نيست يا نميدانست اگر بگوئيد نميدانست نسبت جهل به آن حضرت دادهايد و اگر ميدانست طفل صبى را تكليفى در دين نميباشد مع ذلك او را دعوت كرد كار لغو و عبث و بىجائى كرده بديهى است نسبت لغو و عبث برسول اللّه محققا كفر است .
چه آنكه پيغمبر معرّا و مبرّاى از لغو و عبث است خصوصا خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و آله و سلّم زيرا كه خداوند در آيه 3 سورهء 53 ( النجم ) دربارهء آن حضرت ميفرمايد
وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى
« 1 » .
ايمان على در كوچكى دليل بر وفور عقل و فضل او مىباشد
پس قطعا آن حضرت على را قابل و لايق و آماده دعوت ميدانسته و دعوت نموده چه آنكه عمل لغو از آن حضرت صادر نميگردد علاوه بر اين معنى صفر سن منافى كمال عقل نميباشد بلوغ دليل وجوب تكليف نيست بلكه بلوغ در احكام شرعيه مراعات مىشود نه در امور عقليه و ايمان أمرى از امور عقليه مىباشد نه تكليف شرعى پس ايمان على فى الصغر من فضائله ايمان على در كوچكى از فضايل آن حضرت مىباشد كما آنكه دربارهء حضرت عيسى بن مريم على نبيّنا و آله و عليه السّلام و بچه تازه به دنيا آمده خداوند در آيه 31 سوره 19 ( مريم ) خبر ميدهد كه گفت
إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي
هامش
( 1 ) رسول خدا بهواى نفس سخن نميگويد آنچه ميگويد از روى وحى است كه به او رسيده