از خبر معناى آيه چنين مىشود كه ابى بكر و عمر و عثمان و على است - بديهى است هر طلبهء مبتدى ميداند كه اين نحوهء از كلام غير معقول و خارج از نظم ادب است .
علاوه بر اين اگر مقصود از اين آيهء شريفه خلفاى اربعه بودند بايستى در فاصله كلمات ( و ) عاطفه گذارده ميشد تا مطابقت با مقصود شما نمايد و حال آنكه بر خلاف اين معنى مىباشد .
جميع مفسّرين خودتان اين آيه شريفه را به حساب تمام مؤمنين آوردهاند يعنى ميگويند اينها صفات تمام مؤمنين است .
و ظاهر آيه خود دليل است كه اين معانى تماما صفات يك نفر است كه از اول با پيغمبر بوده نه چهار نفر - و اگر بگوئيم آن يك نفر على امير المؤمنين عليه السّلام بوده است با مطابقهء عقل و نقل اولى بقبول است تا ديگران .
استدلال به آيه غار و جواب آن
شيخ - عجب است كه شما ميفرمائيد جدل نمىكنم و حال آنكه الحال در مجادله هستيد مگر نه اينست كه خداوند در آيه 40 سوره 9 ( توبه ) صريحا ميفرمايد
فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها
« 1 » .
اين آيه علاوه بر آنكه مؤيد آيه قبل است و ثابت مىكند معناى و الذين معه را كه ابى بكر در غار ليلة الهجرة با رسول خدا بوده خود اين مصاحبت و با پيغمبر بودن دليل بزرگى است بر فضيلت و شرافت ابى بكر بر تمام امت براى آنكه پيغمبر صلّى اللّه عليه و سلّم چون ميدانست بعلم باطن كه ابى بكر خليفهء او است و وجود خليفه بعد از او لازم است بايد او را هم مانند خود نگهدارى بنمايد لذا او را با خود برد تا بدست دشمن گرفتار
هامش
( 1 ) البته خداوند او را ( كه رسول اللّه باشد ) يارى خواهد كرد چنان كه هنگامى كه كفار آن حضرت را از مكه خارج كردند خدا ياريش كرد آنگاه يكى از آن دو تن كه در غار بودند ( يعنى رسول اللّه ص ) برفيق و همسفر خود ( ابو بكر كه پريشان و مضطرب بود ) فرمود مترس كه خدا با ما است - آن زمان خدا و قار و آرامش خاطر بر او ( يعنى رسول اللّه ص ) فرستاد و او را بسپاه و لشكرهاى غيبى خود كه شما آن را نديدهايد مدد فرمود - .